เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เฉียวหยวนสั่งให้เสี่ยวซีจื่อนำนมผงไปส่งที่ตำหนักฉุนซีอย่างเงียบ ๆ
เสี่ยวซีจื่อรอจนถึงเวลาแพทย์หลวงมาตรวจชีพจรให้องค์หญิง ยืนยันว่าไม่มีข้อผิดพลาดแล้วจึงจากไป
หลังจากคนของหอเจียงจู๋จากไป พระสนมเซียนเฟยจ้องมองกระป๋องนมผงรูปร่างประหลาดบนโต๊ะ แล้วมุมปากก็กระตุกเล็กน้อย แววตาแวบหนึ่งของความอิจฉาริษยา
ฟ้าดินช่างเมตตาองค์รัชทายาทยิ่งนัก ถึงขั้นทำให้เฉียวชื่อได้อาศัยบุญคุณบุตรขึ้นสูงส่งตามไปด้วย
น่าสงสารที่นางทุ่มเทกลอุบายสารพัด เพียงได้ความเวทนาเพียงเล็กน้อยจากฝ่าบาท ตอนนี้ยังต้องคิดหาทางเอาใจนางอีก
ในใจแค้นเคือง กำลังจะสั่งคนให้นำนางน้อยมาลองชิม
จื่อหยวนร้องอุทานด้วยความตกใจ นิ้วชี้ไปที่โต๊ะ "ท่า...ท่านแม่!"
พระสนมเซียนเฟยหันกลับไปมอง เห็นกระป๋องนมผงใบใหญ่บนโต๊ะหายไปต่อหน้าต่อตา
เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาในพริบตา!
เรื่องน่าพิศวงนี้ไม่นานก็แพร่ไปถึงตำหนักฉินเจิ้ง เซียจวินเหิงวางพู่กันแดงลง
ในใจรู้สึกเสียดาย แต่ก็อดรู้สึกโชคดีไม่ได้ เห็นทีของประทานจากฟ้าสิ่งนี้มีเพียงเฉินเอ่อร์เท่านั้นที่คู่ควรจะได้ใช้สอย
เรื่องผ่านไปเช่นนี้ ก็คงไม่มีใครกล้าหน้าด้านมุ่งหมายสิ่งของของเฉินเอ่อร์อีก
เขามีลูกสาวมากมาย หากแต่ละคนมาถามหาทางออก เขาก็ไม่มีหน้าม้าไปแย่งของลูกชายตัวเองจริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง เฉียวหยวนมองนมผงที่วางเรียงรายเป็นระเบียบในพื้นที่ระบบ แล้วยิ้มมุมปาก
เรื่องนมผงยุติลง วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันงานฉลองเดือนขององค์รัชทายาทก็มาถึง
เซียจวินเหิงให้ความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง พิธีการงานฉลองเดือนล้วนเทียบเท่ากับสมัยเด็กของตน เชื้อพระวงศ์ ขุนนางบุ๋นบู๊ ทั้งผู้มีหน้ามีตาในเมืองหลวงต่างเตรียมของขวัญถวายองค์รัชทายาทไว้ล่วงหน้าแล้ว