นี่เป็นครั้งแรกที่เซียจวินเหิง ผู้เป็นจักรพรรดิ รู้สึกปากหนักเอ่ยคำพูดใดออกมาไม่ถนัด เพราะไม่ว่าจะพูดอย่างไร ก็ดูเหมือนเป็นการช่วยคนอื่นบังคับเอาสิ่งของของแม่ลูกคู่นี้ไป
“หนิงอานป่วย หลายวันแล้วยังไม่ทุเลา พระสนมเซียนเฟยมาขอนมผงของเฉินเอ่อร์จากเจ้า”
เฉียวหยวนมุมปากกระตุก นมผงรักษาได้สารพัดโรคหรือ?
[นมผงที่ผลิตโดยระบบรักษาอาการป่วยที่เกิดจากการคลอดก่อนกำหนดได้หรือไม่?]
[เจ้าภาพ ในฐานะผลิตภัณฑ์จากศตวรรษที่สามสิบเอ็ด ผลิตภัณฑ์นี้มีฤทธิ์เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรงได้ในระดับหนึ่ง และสามารถค่อย ๆ ปรับสภาพร่างกายของทารกที่คลอดก่อนกำหนดได้]
เฉียวหยวนลังเลอยู่ในใจ นมผงมีมากมาย สำหรับนางเองก็ไม่ใช่เรื่องยาก สิ่งที่ยากคือหากมีคนฉวยโอกาสก่อเรื่องขึ้นมาล่ะ
สองวันก่อนข่าวนมทิพย์จากสวรรค์เลื่องลือไปทั่ว วันนี้ก็มีคนหมายตาแล้ว น่าจะเป็นกับดักที่มุ่งเป้ามาที่แม่ลูกคู่นี้
ที่สำคัญกว่านั้นคือ วันนี้นางให้ไป แล้วครั้งหน้าล่ะ? นางจะให้หรือไม่?
สิ่งของของนาง นางให้เองได้ แต่จะถูกบีบให้ให้นั้นไม่ได้
เฉียวหยวนมองเขา แล้วถามเสียงเบา “ฝ่าบาททรงมีความเห็นอย่างไรเพคะ?”
เซียจวินเหิงจับมือนางไว้ กล่าวว่า
“นี่เป็นสิ่งของของเฉินเอ่อร์เรา หากเจ้าไม่เต็มใจ ข้าก็จะไม่ให้นิงอานเป็นอันขาด และจะไม่โทษเจ้า จะว่าไป หนิงอานร่างกายอ่อนแอก็ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า เป็นข้าผู้เป็นเสด็จพ่อที่บกพร่อง”
“แต่หากเจ้าเต็มใจให้ ข้าจะรู้สึกซาบซึ้ง และจะตอบแทนเจ้ากับเฉินเอ่อร์เอง”
ฟังจบคำพูดนี้ เฉียวหยวนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
นึกไม่ถึงว่าจักรพรรดิศักดินาเช่นเขาจะสั่งให้นางส่งสิ่งของให้โดยตรง กลับมายืนดีขอความเห็นจากนางด้วยซ้ำ