คำว่า 'บ้า' คำเดียว ทำเอาทั้งโถงเงียบกริบ
ท่านชายรองเซี่ยหน้าแดงก่ำ ทั้งโกรธทั้งอายตวาดมา: "หญิงหยาบช้ามาจากไหน มาบังอาจทำบังอาจในจวนกั๋วกงของข้า!"
แววตาของเซียวเฉินเยี่ยนเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง
ชิงอู๋ยิ้มกว้าง ยกมือชี้ไปที่ท่านชายรองเซี่ยแล้วเอ่ยเสียงเบาหวิว: "จับเขาไว้ให้ข้า"
คำสั่งหล่นลง ผู้ที่พุ่งออกไปเป็นคนแรกกลับกลายเป็นไป๋ซุ่ย ลวี่เฉียวและหงรุ่ยตามไปติดๆ
"พวกเจ้ากล้าดี! ที่นี่คือจวนกั๋วกงนะ!"
บ่าวรับใช้ข้างกายท่านชายรองเซี่ยจะเทียบชั้นเป็นคู่มือของไป๋ซุ่ย ลวี่เฉียว และหงรุ่ยได้อย่างไร ถูกผลักกระเด็นออกไปทันที ไป๋ซุ่ยบิดแขนทั้งสองข้างของท่านชายรองเซี่ยไปด้านหลังโดยตรง
ท่านชายรองเซี่ยร้องโหวกเหวก: "คนเฝ้าจวน! คนเฝ้าจวนอยู่ไหนกันหมด ตายกันไปหมดแล้วหรือไง!"
เพียะ——
ชิงอู๋ก้าวพรวดเข้าไป ยกมือก็ตบฉาดใหญ่
ไม่ต้องพูดถึงว่าท่านชายรองเซี่ยถูกตบจนงงไปเลย ต่อให้ไป๋ซุ่ยที่กำลังบิดแขนเขาอยู่ก็ยังมีสีหน้ามึนงง
"เจ้ากล้าตีข้า?!" ท่านชายรองเซี่ยไม่อยากจะเชื่อ
"ตีเจ้าก็ตีเจ้าสิ" ชิงอู๋เชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งยโส: "ข้าคืออ๋องเฟยแห่งจวนอัญผู้สูงศักดิ์ เจ้าไอ้บ้าบออะไรนั่นเป็นของเน่าเสียอันใด กล้ามาเห่าข้าหรือ?"
ท่านชายรองเซี่ยโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง
เวลานี้ คนเฝ้าจวนของจวนกั๋วกงก็มาถึงแล้ว หัวหน้าพ่อบ้านได้สติกลับมา ตกใจและโกรธ: "ท่านอ๋องอัญ อ๋องเฟยของท่านนางทำเช่นนี้ได้อย่างไร..."
"นางเป็นอ๋องเฟยของข้า ลงมือตีสุนัขบ้าตัวหนึ่ง ตีก็ตีแล้ว มีอะไรไม่ได้เล่า"
เหล่าองครักษ์เกราะดำก้าวออกมาเข้าแถวพร้อมเพรียง
หัวหน้าพ่อบ้านตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าเซียวเฉินเยี่ยนจะเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา