ชิงอู๋แต่ก่อนมักนอนจนตะวันสายโด่งจึงตื่น แต่เช้านี้เพราะต้องออกจากจวนกับเซียวเฉินเยี่ยน นางจึงถูกปลุกตั้งแต่เช้าตรู่
อารมณ์นางย่อมไม่สู้ดีนัก เมื่อคืนหลังจากกลับถึงเรือนอิ๋งเหว่ย ได้ฟังลวี่เฉียวเล่าว่า หลังจากมู่หยิงกลับจวนซื่อหลางแล้ว นางได้ตบหน้าคู่ชู้สาวทรชนนั้นอย่างจัง
'หวังเซิงผู้นั้นคงทำเรื่องเลวร้ายไว้มากจึงได้รับผลกรรม ตอนที่พวกเรากลับมา จวนของเขากำลังเชิญหมอมาเลย ได้ข่าวว่าเขากินของไม่สะอาด ทำให้ทั้งอาเจียนทั้งท้องร่วงกระทั่งมีเลือด'
'โจวซื่อผู้นั้น เมื่อเห็นฮูหยินหมู่ ท่าทางก็ยังยโสนัก ผลพอถูกฮูหยินหมู่ตบไปหลายฉาด นางก็อึ้งงัน ยังคิดจะโต้ตอบ แต่ฮูหยินหมู่ก็ตบต่ออีกหลายฉาด จนนางร่ำไห้โฮ'
ลวี่เฉียวเล่าได้สะใจยิ่งนัก แน่นอนว่าคู่ชู้สาวทรชนนั้นคิดจะโต้ตอบ และยังหมายจะรั้งตัวไว้โดยพลการ แต่ลวี่เฉียวและพวกมิใช่ของตาย ย่อมไม่ให้คนของจวนซื่อหลางได้ตามใจ
ชิงอู๋ฟังอย่างออกรสชาติ เผลอแป๊บเดียวก็ล่วงเข้าดึกสงัด
กระทั่งยามนี้ถูกปลุกตื่น แม้สาวใช้สองนางจะแต่งองค์ทรงเครื่องให้นางเสร็จแล้ว นางก็ยังงัวเงียอยู่
'อ๋องเฟยช่างงดงามนักเพคะ'
เสียงทอดถอนใจข้างหูเรียกสตินางคืนมาบ้าง ชิงอู๋มองตนในกระจกทองสัมฤทธิ์ คิดอย่างมึนงงว่า ก็แค่นั้นกระมัง ใบหน้าที่แท้จริงของนางงามกว่ามากนัก!
พลันนั้นนางก็รู้สึกผิดปกติ
ลูบคลำปิ่นชาดบนศีรษะ แล้วพิจารณาอาภรณ์หรูที่ตัดจากผ้าเซียงอวิ๋นซาบนตัว ชิงอู๋สงสัยใคร่รู้ 'อาภรณ์ชุดนี้มาจากแห่งใด?'
หงรุ่ยยิ้มพลางตอบ 'ยามเช้าอ๋องให้คนส่งมาเพคะ เป็นของใหม่จากหอผ้าทองล้วน'