เซี่ยเหวินนิ่งเงียบ
เขาล่วงเลยวัยสี่สิบมา รูปร่างค่อนข้างซูบผอม แต่กลับเปี่ยมด้วยสง่าราศรีแห่งบัณฑิต ทว่าสีหน้าในยามนี้กลับประหลาดยิ่งนัก
“ช่วงนี้ข้าได้ยินว่า เจ้าพานางกลับบ้านบิดา ไปก่อความวุ่นวายที่จวนเสนาบดีกรมพิธีการก่อน แล้วยังเพราะนาง เข้าไปยุ่งเรื่องครอบครัวของรองเสนาบดีกรมคลัง แถมยังให้ภรรยาของหวังเซิงพักอยู่ที่จวนเจ้า”
“น้าเขยใหญ่นึกว่า เจ้ากับนางก็แค่เล่นละครตบตา”
“ก็เป็นการเล่นละคร” เซียวเฉินเยี่ยนเอ่ยเรียบ “แต่มิใช่ของปลอม”
“อย่างน้อยในเรื่องจัดการอวิ๋นโฮ่วสิง นางก็กระตือรือร้นยิ่งกว่าข้าเสียอีก”
เซี่ยเหวินประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขาก็ได้ยินข่าวลือมาบ้าง “วันเจ้าแต่งงาน โลงศพที่หามเข้าไปนั้น ข้างในคือนางหรือว่า…”
เซียวเฉินเยี่ยนวางถ้วยชาลง “เป็นใคร หาสำคัญไม่”
เซี่ยเหวินเงียบไปครู่หนึ่ง “ในใจเจ้ามีแผนการก็ดีแล้ว” เขามองเซียวเฉินเยี่ยน น้ำเสียงเอือมระอา
“ตอนนี้สายลับของตำหนักบูรพาจับตาดูจวนกั๋วกงและจวนอ๋องอัญทุกเมื่อเชื่อวัน พระชายาของเจ้าวันนี้ก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาก็ดี น้าเขยรองของเจ้านั้นหลายปีมานี้ยิ่งเหลวไหลหนัก ควรได้รับความทุกข์บางอย่าง”
เซียวเฉินเยี่ยนหลุบตาลงเงียบ สุ้มเสียงแฝงรอยยิ้ม แต่ในแววตากลับไร้ความอบอุ่น “ท่านน้าใหญ่โปรดวางใจ หากจะสังหารเขา เมื่อสิบปีก่อนตอนข้าออกจากเมืองหลวงก็สังหารไปแล้ว”
“ตระกูลเซี่ยนั้นรุ่งเรืองเกินไป มีคนโง่สักคนคอยถ่วงหลัง กลับทำให้บางคนวางใจได้มากกว่า”
เซี่ยเหวินพยักหน้า ต่อน้องชายคนนี้ เขาหมดหวังมานานแล้ว
เพียงแต่ต่อให้เป็นพวกไร้ค่า บางครั้งก็มีประโยชน์
“เมื่อวานจู่ๆ เจ้ามาเคาะประตู ข้าก็คิดว่าคงมีเรื่องสำคัญ แต่ตำหนักบูรพาจับตาดูแน่นหนา ก็จำต้องปิดประตูไม่พบหน้า มีเรื่องด่วนอะไรเกิดขึ้นหรือ”