วิญญาณมีชีวิตของหวังอวี้หลางถูกกักขังอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น วิญญาณได้ออกจากร่างมาเจ็ดวันแล้ว ชิงอู๋แม้จะใช้พลังหยางของเซียวเฉินเยี่ยนปกปิดกลิ่นอายมรณะของหวังอวี้หลาง หลอกลวงบัญชีความเป็นตายได้
แต่โดยแก่นแท้แล้ว เวลาตายของเด็กคนนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว เมื่อวิญญาณหลุดพ้นจากการกักขัง ก็จะถูกเรียกตัวสู่ยมโลกทันที
มีเพียงใช้พลังสายเลือดผูกมัดเขาไว้ จึงจะนำเขากลับคืนสู่โลกมนุษย์ได้
หลังจากกำชับมู่หยิงเสร็จ ชิงอู๋ก็กลับเข้าห้อง นางเองก็ต้องเตรียมสิ่งของบางอย่าง มิเช่นนั้นค่ำคืนนี้ บนถนนหยินหยางสายนั้น มู่หยิงอาจเดินไม่ถึงที่สุดทาง
อีกด้านหนึ่ง ณ จวนเสนาบดี
"ท่านเสนาบดี ขอท่านโปรดเป็นที่พึ่งให้กระหม่อมด้วยเถิด"
ขุนนางหนุ่มมีสีหน้าเคียดแค้นและอับอาย ใบหน้าบวมเป่งดั่งหัวสุกร ดวงตาทั้งสองข้างเขียวช้ำ แม้แต่พูดยังฟังไม่ชัด
"อ๋องอัญรังแกผู้อื่นเกินไปแล้ว ฉุดคร่าภรรยาขุนนางกลางถนน ทั้งยังสั่งคนทำร้ายขุนนาง"
"ทั้งยังพระชายาอีก บุตรสาวของท่านก็ไม่รู้ถูกอ๋องอัญลุ่มหลงด้วยมนตร์ใด เมื่อวานนี้นางช่วยอ๋องอัญฉุดคร่าภรรยาของกระหม่อมไป ทั้งยังป้ายความผิดให้กระหม่อมว่าดูแลบ้านเรือนไม่เข้มงวด ปล่อยให้บ่าวในเรือนล่วงเกินผู้สูงศักดิ์!"
หวังเซิงโกรธแค้นสุดขีด คุกเข่าอยู่นอกม่าน พร่ำประณามอ๋องอัญอย่างดุเดือด หาได้สังเกตเห็นความกระด้างของคนหลังม่านไม่
"กระหม่อมเป็นเพียงขุนนางผู้น้อยต้อยต่ำ ขอท่านเสนาบดีโปรดเป็นที่พึ่ง นำเรื่องนี้ขึ้นกราบทูลองค์รัชทายาทด้วยเถิด"
"ท่านเสนาบดี?"
หวังเซิงไม่ได้ยินเสียงอวิ๋นโฮ่วสิงอยู่นานครู่หนึ่ง เกิดความสงสัยขึ้น เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลับสบเข้ากับดวงตาอาฆาตร้ายกาจคู่หนึ่งหลังม่านไข่มุก
ใบหน้าบวมเป่งดั่งหัวสุกรสองหน้ามองสบตากัน หวังเซิงตกใจจนสะดุ้ง: "ท่านเสนาบดี ใบหน้าท่าน--"
อวิ๋นโฮ่วสิงขว้างแท่นฝนหมึกออกมาอย่างเดือดดาล เหงื่อเย็นไหลซึมเต็มแผ่นหลัง:
"ใครปล่อยให้เจ้าเข้ามากันแน่!!"