“พวกเจ้ามาวุ่นวายอะไรกัน”
ชิงอู๋แกว่งโคมดอกไม้ไปมา
“ก็ข้าอยากรู้ว่าพระชายาจะช่วยฮูหยินหมู่เช่นไร” ซือถูจิ้งพุ่งออกมาจากด้านหลังด้วยสีหน้ากระตือรือร้น “โอ๋ โคมดอกไม้นี้ช่างงดงามนัก เพียงแต่ดูคุ้นตาพิลึก…”
ซือถูจิ้งกะพริบตา สายตามองไปทางเซียวเฉินเยี่ยนโดยไม่รู้ตัว
เขาจำได้ว่าที่แดนเหนือ ทุกปีเซียวเฉินเยี่ยนจะมีวันหนึ่งที่ประดิษฐ์โคมดอกไม้ขึ้นมา และมันก็มีหน้าตาเช่นนี้มิใช่หรือ
บังเอิญหรือ
“คุ้นตาก็ถูกแล้ว ก่อนหน้านี้ในลานบ้านก็มีโคมเช่นนี้แขวนอยู่มิใช่หรือ” ชิงอู๋พูดลอยๆ สายตามองเซียวเฉินเยี่ยน
บุรุษผู้นั้นสีหน้าสงบนิ่ง ไร้คลื่นอารมณ์ ราวกับไม่ใส่ใจโดยสิ้นเชิง
ชิงอู๋ดึงสายตากลับมา แอบเบ้ปาก
“โคมดอกไม้นี้ มีประโยชน์อะไร” ซือถูจิ้งยังคงสงสัย เขามองไม่ออกจริงๆ ว่าโคมดอกไม้นี้มีอะไรพิเศษ
“โคมตรึงวิญญาณ ใช้บนถนนหยินหยาง”
ซือถูจิ้งสูดปาก
“พระชายาจะพาฮูหยินหมู่ไปเดินในโลกวิญญาณตามหาดวงจิตหรือ”
ชิงอู๋ตอบรับ ไม่ได้อธิบายมาก
เรื่องเดินในโลกวิญญาณนั้น ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับคนในสำนักเร้นลับ วิญญาณออกจากร่าง เดินบนถนนโลกหลังความตาย มีกฎเกณฑ์ที่ต้องรักษาอีกมากมาย
แต่ชิงอู๋ไม่ต้องรักษากฎเกณฑ์นี้ ถนนหยินหยางตอนที่นางจะพามู่หยิงไปนั้น ก็พิเศษกว่า
“เจ้ามาดีทีเดียว หลังจากตะวันตกดินแล้ว ข้าจะพาฮูหยินหมู่ไปเดินในโลกวิญญาณตามหาดวงจิต คืนนี้ในจวนอ๋องอาจมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน”