ชิงอู๋ใช้มื้ออาหารเสร็จก็ไปหาเซียวเฉินเยี่ยนทันที ไม่ลืมนำเสื้อคลุมขนสัตว์ที่เขาเผลอทิ้งไว้เมื่อคืนไปด้วย
คราวนี้นางเข้าห้องหนังสือกลับสะดวกไร้อุปสรรค
ไป๋ซุ่ยเฝ้าอยู่หน้าประตู พอพบนางก็ยังทำหน้ามุ่ย ไม่ยอมพูดจา ทว่ากลับก้มศีรษะคำนับอย่างเคอะเขิน “หวังเฟย”
ชิงอู๋เลิกคิ้ว หยอกเย้า “วันนี้กินยาผิดสำรับมาหรือ เหตุใดจึงมีมารยาทถึงเพียงนี้”
ไป๋ซุ่ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สุดท้ายก็มิได้เอ่ยวาจาใด
ชิงอู๋ฮึเบา ๆ สาวเท้าก้าวเข้าไป เห็นบุรุษนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ เอกสารราชการบนโต๊ะสุมกันราวภูเขาเลากา
ชิงอู๋แอบรำพึงในใจ รู้สึกว่าองค์รัชทายาทคนปัจจุบัน เจ้าเสเพลไร้น้ำยานั่น ยังไม่มีงานยุ่งเท่าเซียวเฉินเยี่ยนเลย
สายตานางกวาดมองไปเห็นกระถางดอกไม้วางริมหน้าต่าง เห็นเจ้าโสมน้อยกำลังเหี่ยวเฉา พอนางเดินเข้ามา ใบมันก็เริ่มสั่นระริก ๆ
เซียวเฉินเยี่ยนอนุมัติเอกสารราชการในมือเสร็จแล้ว จึงเงยหน้ามองนาง เห็นนางเอามือจ้วงแทงเจ้าโสมน้อยไม่หยุดหย่อน ดวงตาเต็มไปด้วยความสนุกสนานแบบรสนิยมวิปริต ราวเด็กดื้อที่ยังไม่สิ้นความซุกซน
“มิใช่มีเรื่องต้องหารือหรือ” เขาเอ่ยปาก
ชิงอู๋เบนศีรษะ โยนเสื้อคลุมขนสัตว์ลงข้างกาย เดินอาด ๆ เข้าไป ชายตามองกองเอกสารของเขา “งานเสร็จแล้วหรือ”
“ยังพอมีเวลาว่าง”
ชิงอู๋เห็นเขางานยุ่งนัก จึงเข้าเรื่องตรงประเด็น “มาหาเจ้าให้ช่วยตั้งชื่อใหม่ให้ภูตน้อยแห่งขุนเขาเสียหน่อย”
เซียวเฉินเยี่ยนแปลกใจเล็กน้อย “ก็เพียงเท่านี้เองหรือ”
“อืม เจ้าคิดเร็ว ๆ แล้วเขียนให้ข้าเดี๋ยวนี้”
สำหรับเซียวเฉินเยี่ยน เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แม้แต่จะเรียกว่าเรื่องเล็กก็ยังไม่สมควร ทว่าพอเห็นสีหน้าจริงจังของชิงอู๋ เขาก็หยิบกระดาษสาจากข้างตัวมาคลี่แผ่ ครุ่นคิดครู่หนึ่งก็ได้ความคิด
พู่กันทำจากขนหมาป่าจรดลงบนกระดาษขาว ตัวอักษรราวเหล็กตวัดเป็นรูปเงิน ภายในความสง่าผ่าเผยแฝงไว้ด้วยความทรหดแข็งแกร่ง หนักแน่นและมีพลัง
เล่ากันว่าลายมือสะท้อนจิตใจคน
ชิงอู๋มองเซียวเฉินเยี่ยนยามนี้ หาได้เห็นร่องรอยของอดีตไม่
แต่ทว่า ลายมือนี้...
กลับมิเปลี่ยนไปเลย