ประตูห้องน้ำแข็งเปิดออก
ท่านชายรองเซี่ยถูกองครักษ์เกราะดำพยุงขึ้นมา ขากรรไกรถูกดัดจนหลุด ไป๋ซุ่ยถือเศษน้ำแข็งเต็มมือ ยัดใส่ปากเซี่ยเสียนโดยตรง
ในปากของเขามีเสียงอู้อี้ไม่หยุด น้ำมูกน้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้
ชิงอู๋นั่งเอนกายบนขั้นบันไดหิน พลางกินน้ำแข็งหวานพลางชี้แนะ "ไป๋ซุ่ย เจ้าทำได้ไหม ยัดไม่เข้า ไม่รู้จักหาไม้มาช่วยดันให้น้าเขยรองหน่อยหรือ~"
"ดูความเร็วเจ้าสิ น้ำแข็งในปากน้าสองละลายหมดแล้ว เจ้ายังยัดปากเขาไม่เต็มเลย"
"ด้วยความเร็วนี้ เมื่อไหร่จะล้างคอและลิ้นของน้าสองพวกเราได้สะอาดเสียทีย~"
ไป๋ซุ่ยพึมพำ "สู้ตัดลิ้นเขาไปเลยไม่ดีกว่าหรือ ใช้น้ำแข็งล้างลิ้นให้เขา เสียน้ำแข็งเปล่าๆ"
"หยาบคาย หยาบคายยิ่งนัก~"
ชิงอู๋คร่ำครวญ กินน้ำแข็งหวานชามที่สามหมดแล้ว นางยังรู้สึกติดใจไม่หาย เวลานั้นเอง ก็มีเสียงประหลาด ลอยเข้าหูนางแผ่วเบาคล้ายมีคล้ายไม่มี
ชิงอู๋เงี่ยหูฟังครู่หนึ่ง ดวงตางามหรี่ลง
พู่กันพญายมก็ส่งเสียงประหลาด "นี่ไม่ใช่คาถาเชิญเทพหรือ? ในจวนติ้งกั๋วกงมีคนทำพิธีทรงเจ้าหรือ?"
ชิงอู๋ลุกขึ้น "อิ่มแล้ว ควรไปย่อยอาหารเสียหน่อย"
"พวกเจ้าทำต่อไป ต้องช่วยบ้วนปากน้าเขยรองให้นานขึ้นอีกหน่อย ปากพล่อยอย่างนี้เสียหน้าเสียตาจวนกั๋วกงยิ่งนัก~"
ไป๋ซุ่ยรับคำรัวๆ
ลวี่เฉียวและหงรุ่ยตามชิงอู๋ออกไป หัวหน้าพ่อบ้านข้างๆ นึกว่าชิงอู๋ก่อกวนพอแล้ว คาดไม่ถึงนางจะยังให้คนทำต่อ หน้าแก่เฒ่าก็เหี่ยวย่นเป็นมะระทันที
"อ๋องเฟย ให้พวกทหารพักผ่อนสักหน่อยเถิด ปล่อยไว้เช่นนี้ ห้องน้ำแข็งก็พังพินาศหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
ชิงอู๋หัวเราะพรืด ในใจคิดว่าหัวหน้าพ่อบ้านคนนี้ช่างเป็นคนวิเศษ
ที่แท้เขาจับตาดูอยู่ตลอด มิใช่เพราะเป็นห่วงท่านชายรองเซี่ย แต่เป็นห่วงห้องน้ำแข็งของตัวเอง?
"หัวหน้าพ่อบ้านโปรดวางใจ อ๋องอัญมั่งคั่ง หากพังไป ก็ให้เขาชดใช้เสีย"
ชิงอู๋โยนภาระอย่างคล่องแคล่ว นิ้วชี้ไปทางที่เสียงลอยมา "ทางนั้นไป ไปถึงที่ใด?"