“เช่นนั้นคืนนี้จงอยู่ที่นี่เถิด ข้าจะช่วยเจ้า~อา!” ชิงอู๋ยิ้มเจ้าเล่ห์ พูดยังไม่ทันขาดคำ เอวก็ถูกบีบอีกครั้ง
นางเบิกดวงตางามกราดไปด้วยโทสะ “เซียวเฉินเยี่ยน เจ้าจงใจ!”
เซียวเฉินเยี่ยนชำเลืองมองนาง “แม้จะเชื่อเจ้าแล้ว แต่ก็ต้องป้องกันไว้ก่อน ข้ากลัวว่าหากอยู่ใกล้ชิดฮองเฮามากเกินไป จะเสียพลังหยาง”
ชิงอู๋ทำท่าจะกัด เซียวเฉินเยี่ยนก็ดึงเสื้อคลุมขนสัตว์ขึ้นมาคลุมศีรษะนาง แล้วลุกขึ้นเดินจากไป
เสียงปิดประตูดังขึ้น ชิงอู๋ก็ปัดเสื้อคลุมขนสัตว์ออก หัวเราะพรืด
“ไม่ช้าก็เร็วต้องสูบพลังหยางของเจ้าให้หมด”
นางพูดอย่างดุร้าย
พู่กันพญายมส่งเสียงจิ๊จ๊ะ “พลังหยางมีอะไรน่ากินเล่า พลังชั่วร้ายบนตัวเขาต่างหากที่เร้าใจ คราวหน้าเจ้าลูบเขาให้นานหน่อย ข้าเมื่อครู่ยังแทบไม่ได้แตะเลย”
“มีเศษเดนให้เจ้ากินก็ดีถมไปแล้ว ยังจะคิดกินให้อิ่มอีกหรือ?”
ชิงอู๋หาวหวอด
“เข้านอน”
นางนอนจนตะวันโด่งฟ้าจึงตื่น ลวี่เฉียวและหงรุ่ยได้ยินเสียงเคลื่อนไหว จึงผลักประตูเข้ามาปรนนิบัตินางล้างหน้าและกินอาหาร
กินเสร็จ ชิงอู๋ก็ไปพบมู่หยิง พอถึงหน้าประตู นางก็ยิ้ม แล้วพูดกับหงรุ่ยว่า “ให้ห้องครัวเล็กต้มโจ๊กลูกเดือยย่อยง่ายมา แล้วเรียกซือถูจิ้งมาดูอาการด้วย”
“หม่อมฉันจะไปเดี๋ยวนี้ แต่วันนี้ท่านซือถูออกไปกับท่านอ๋อง ยังไม่กลับมาเพคะ”
ชิงอู๋พยักหน้ารับรู้ เพิ่งจะยกมือเคาะประตู ประตูก็เปิดจากด้านใน เป็นมู่หยิงนั่นเอง
นางมองชิงอู๋แล้วชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกตื้นตันใจ
ชิงอู๋ยิ้มถาม “บุตรชายของท่านฟื้นแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ” มู่หยิงพยักหน้า พูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “คุณหนูหงรุ่ย เด็กน้อยหิวท้องแล้ว รบกวนพวกเจ้าต้มโจ๊กข้าวให้สักหน่อยเถิด”
“ฮูหยินหมู่เกรงใจเกินไปแล้ว ฮองเฮาเพิ่งสั่งไปเมื่อครู่” หงรุ่ยพูดพลางรู้สึกทึ่งในปัญญาหยั่งรู้ของฮองเฮามากขึ้นเรื่อยๆ ยังไม่ทันเข้าประตูก็รู้แล้วว่าหวังอวี้หลางฟื้นแล้ว
มู่หยิงมองชิงอู๋อย่างซาบซึ้ง
“ข้าเข้าไปดูเด็กหน่อย”
มู่หยิงรีบหลีกทางให้
ในห้อง เด็กนอนบนเตียง ดูยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่สีหน้าก็มีเลือดฝาดขึ้นมา ดูขาวผุดผ่องน่ารัก