จนกระทั่งเสียงของชิงอู๋ดังมาจากลานเรือน เรียกให้ทุกคนเข้าไป ห้วงใจที่แขวนลอยของทุกคนจึงวางลง
เซียวเฉินเยี่ยนเข้าบ้านแล้ว สายตาพุ่งตรงไปที่ชิงอู๋ สำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ยืนยันว่านางไม่ผิดปกติอะไร แววตาคมกริบจึงจางลงบ้าง
ซือถูจิ้งมองซ้ายมองขวาอย่างประหม่า ไม่เห็นเยโหยวก็ตึงเครียดเอ่ยว่า “หวังเฟย คนที่มาเมื่อครู่ ไปแล้วหรือ?”
ชิงอู๋ตอบอืม มิได้กล่าวถึงเรื่องนี้ หันไปบอกมู่หยิงว่า “ข้าจะช่วยให้บุตรชายของท่านกลับคืนสู่โลกมนุษย์ก่อน”
มู่หยิงผงกศีรษะด้วยความตื้นตัน
ชิงอู๋ประสานมือเป็นมุทรา จดที่หว่างคิ้วของหวังอวี้หลาง “อายุขัยยังไม่สิ้น วิญญาณมีชีวิตกลับคืนสู่ร่าง บัญชา!”
พลันเห็นด้ายแดงบนข้อมือมู่หยิงขาดออก วิญญาณมีชีวิตของหวังอวี้หลางกลับคืนสู่ร่าง เพียงชั่วพริบตา ลมหายใจของเขาก็แข็งแรงขึ้นมาก สีเลือดบนใบหน้าค่อย ๆ ปรากฏ
ซือถูจิ้งเร่งเข้าไปจับชีพจร แล้วตรวจดูอีกยกหนึ่ง ใบหน้าฉายแววยินดี:
“เรียบร้อย! ต่อไปพักฟื้นให้ดี คาดว่าอีกไม่นานก็จะฟื้น”
มู่หยิงซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล คุกเข่าจะขอบคุณชิงอู๋
ชิงอู๋กลับประคองนางไว้ “ฮูหยินหมู่เดินในโลกวิญญาณคืนนี้ พักกายให้ดีเถิด ภายหน้ายังต้องดูแลบุตรอีก”
มู่หยิงน้ำตานองหน้าพยักหน้า มองชิงอู๋ สะอื้นจนพูดไม่ออก
ไม่รบกวนแม่ลูกอีก สามคนของชิงอู๋ถอยออกจากเรือน
ชิงอู๋กำชับอีกว่า “ให้คนไปต้มน้ำใบส้มโอ สาดให้ทั่วจวนอ๋องทั้งนอกใน ขจัดสิ่งอัปมงคล”
“โดยเฉพาะเจ้า แช่ให้มากหน่อยจะดีที่สุด”