ชิงอู๋มือหนึ่งบีบคอหลัวซื่อ มือหนึ่งแย่งกระจกสัมฤทธิ์ในมือนางมา
หลุบตาลงก็สบเข้ากับดวงตาผีของเจ้าของร่างเดิมที่เต็มไปด้วยความคับแค้น เปื้อนเลือดและน้ำตา
พลันรังเกียจจนไม่อยากมอง
"เจ้านี่ก็ช่างเก่งกาจเสียจริง!" นางดุด่า
ให้โอกาสนางแก้แค้นเองแท้ ๆ กลับก่อกวนได้เพียงครึ่งคืนก็ถูกคนเก็บเสียแล้ว
พู่กันพญายมอุทานเสียงแปลกใจ "กระจกสัมฤทธิ์นี่กินผีได้รึ? นอกจากอวิ๋นชิงอู้แล้ว ในนั้นยังซ่อนผีไว้อีกมากมายถึงเพียงนี้?"
"หลัวซื่อผู้นี้ใช้โลหิตของตนเปิดกระจก หมายปล่อยผีพวกนี้ออกมาสังหารเจ้า นางสมองเป็นหลุมหรืออย่างไร?"
"วัตถุชั่วร้ายเช่นนี้ ทุกครั้งที่ใช้ล้วนเอาอายุขัยเป็นค่าตอบแทน!"
ชิงอู๋เต็มหน้าด้วยการเยาะเย้ย คล้ายพูดกับตัวเองว่า "ใช่แล้ว ใช้อายุขัยตัวเองเป็นค่าตอบแทนปล่อยผีทำร้ายผู้อื่น หมูยังไม่โง่ถึงเพียงนี้เลยกระมัง"
หลัวซื่อเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ นางอยากบอกว่าเป็นไปไม่ได้
ชิงอู๋เห็นท่าทางนางก็ยิ่งลำพองใจ
"ฮ่า ๆ ๆ เจ้าโง่นี่ไม่รู้เรื่องจริง ๆ ด้วย"
"นี่ถูกคนอื่นหลอกใช้โดยไม่รู้ตัวรึ?" ชิงอู๋ลิ้มรสอะไรบางอย่างได้ "ให้ข้าเดา ผู้ที่ให้กระจกนี้แก่เจ้า คือนักพรตชั่วอู๋ซวงนั่น? หรือว่าอู๋จี๋?"
ริมฝีปากหลัวซื่อสั่นอย่างรุนแรง นางตกใจจนพูดไม่ออก แต่ท่าทีของนางให้คำตอบแก่ชิงอู๋แล้ว
ในใจชิงอู๋เหยียดหยาม ข้อกังขาข้อหนึ่งในใจกลับคลี่คลายลง