หน้าจวนเสนาบดี ผ้าขาวห้อยสูง
ต่างจากเมื่อคืนที่อลหม่านราวไก่บินหมากระโดด ยามนี้จวนเสนาบดีกลับเงียบสงัดผิดปกติ มีแววราวกับเชิญเข้ารัง
ผู้มาต้อนรับคือพ่อบ้านที่มาร่วมส่งตัวคราวก่อน
“คำนับ…คารวะท่านอ๋อง…หวัง…หวังเฟย…”
“นายท่านและฮูหยินเศร้าโศกเกินไป ไม่อาจลุกจากเตียงได้ จึงให้บ่าวชราออกมาต้อนรับ เชิญทั้งสองพระองค์โปรดอภัย”
ชิงอู๋ยกมือขึ้นปิดจมูกปาก ถอยหลังไปก้าวใหญ่ เอ่ยวาจาสะท้าน “เจ้านี่…แช่ในถังอุจจาระมาหรือไร เหม็นตลบ…อ้วก—”
แผ่นหลังนางกระทบเข้ากับเซียวเฉินเยี่ยน ฉับพลันก็หมุนตัวกลับ ได้กลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบจากร่างชายหนุ่ม พอจะระงับความคลื่นไส้ลงได้บ้าง
ชิงอู๋หาได้แสร้งทำไม่
พู่กันพญายมก็กำลังขย้อนเช่นกัน “เหม็น! เหม็นสุดจะทน! พ่อบ้านนี่ทำเรื่องชั่วร้ายมามากเพียงไร วิญญาณถึงได้อบอวลด้วยกลิ่นเน่าเหม็นของศพเข้าไปถึงเพียงนี้!”
เซียวเฉินเยี่ยนในทีแรกก็คิดว่าชิงอู๋จงใจหาเรื่อง ก้มหน้ามองนางตบอก ปลายหางตาแดงเรื่อ ขนตาชื้นปรือ เห็นได้ชัดว่ารู้สึกคลื่นไส้จริง ๆ
ท่าทางเช่นนี้ กลับดูน่าสงสารมิใช่น้อย
บุรุษนั้นปรายตามองพ่อบ้านด้วยแววตาหงส์ราวกับมองผ่าน ๆ ทว่าพลานุภาพน่าเกรงขาม “วันที่ไปส่งตัว คราก่อนก็เป็นเจ้ามาหรือไร”
“เปิ่นหวังมาส่งหวังเฟยเยี่ยมบิดามารดา แต่เสนาบดีอวิ๋นกลับให้ของโสมมเช่นเจ้าออกมาต้อนรับ จะข่มขวัญผู้ใด”
เหล่าองครักษ์เกราะดำด้านหลังวางมือลงบนด้ามดาบเรียบร้อยแล้ว
พ่อบ้านตกใจจนล้มลงไปคุกเข่า ร้องไม่กล้าซ้ำ ๆ
อ๋องอัญยักษ์ร้าย ผู้นี้ จะมาเยี่ยมบิดามารดาที่ไหน ชัดเจนว่ามาหาเรื่อง!
แล้วยังคุณหนูใหญ่นี่อีก…ชัด ๆ ว่าเป็นผีร้ายคืนชีพ ครั้นเกาะอ๋องอัญไว้ได้ก็วางอำนาจ คิดว่าไม่มีใครเอานางอยู่หรือไง
พ่อบ้านทั้งกลัวทั้งแค้น แต่ก่อนเจ้าของร่างเดิมอวิ๋นชิงอู้ในจวนเสนาบดีไม่มีฐานะ แม้แต่บ่าวยังดูแคลนนาง พ่อบ้านเองก็ซ้ำเติมไม่น้อย