แทบจะทันทีที่เสียงของชิงอู๋ดังขึ้น กระบี่ของเซียวเฉินเยี่ยนก็ถูกชักออกจากฝัก ฟาดฟันลงสู่พงหญ้า
“อย่าฟัน!!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้น
คมกระบี่หยุดนิ่งค้างกลางอากาศ ห่างเพียงหนึ่งชุ่นก็จะแทงทะลุสิ่งที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้า
ประหนึ่งถูกไอสังหารและความดุร้ายจากกระบี่ข่มขวัญ สิ่งนั้นจึงไม่กล้าหลบหนีอีก
เซียวเฉินเยี่ยนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นสตรีวิ่งออกมาจากพงหญ้า ยกชายกระโปรงขึ้น ใบหน้างามแปดเปื้อนดินโคลน แขนเสื้อและชายกระโปรงก็เต็มไปด้วยดินและเศษหญ้า ราวกับเพิ่งกลิ้งเล่นบนพื้นดิน
“ข้าบอกให้เจ้าหนี!” ชิงอู๋สาวเท้ากว้างเข้ามา คว้าพืชต้นหนึ่งใต้คมกระบี่ขึ้นมา ดึงขึ้นมาราวกับถอนหัวไชเท้า
ผู้คนรอบข้างเห็นดังนั้นก็พากันฮือฮา
สิ่งที่ชิงอู๋ดึงขึ้นมานั้นคือโสมต้นหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด โสมต้นนั้นหนาถึงสองนิ้วมือของบุรุษผู้ใหญ่ รากฝอยยาวมาก คล้ายมนุษย์ตัวน้อย
หลังจากถูกดึงขึ้นมา ใบไม้ก็เหี่ยวเฉาลง รากฝอยบนร่างยังคงสั่นระริก
มีคนส่งเสียงร้องแหลมดังลั่น “โสมพันปี!! ไม่! เกรงว่าคงมากกว่านั้น โสมต้นนี้กลายเป็นวิญญาณแล้ว!”
ชิงอู๋เงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าบวมเป่งดั่งหัวหมู ก็ตกใจสะดุ้งโหยง “เซียวเฉินเยี่ยน เจ้าออกไปล่าสัตว์หรือ? หมูปิศาจมาจากไหนน่ะ?”
“ฮ่า——”
องครักษ์เกราะดำที่ตามเสด็จกลั้นหัวเราะไม่ไหว
ในแววตาของเซียวเฉินเยี่ยนก็มีรอยยิ้มวาบผ่าน
‘หมูปิศาจ’ โศกเศร้าเจ็บแค้นยิ่งนัก “หมูปิศาจอะไรกัน! คือข้าเองไง! อา… ใบหน้าดั่งดอกไม้งามของข้า...”
‘หมูปิศาจ’ ก็คือซือถูจิ้งนั่นเอง เมื่อวานชิงอู๋บอกว่าเขาจะพบเคราะห์หนัก ซือถูจิ้งจึงแช่น้ำใบส้มโอตลอดสองชั่วยามตลอดคืน และสวดคาถาขับไล่สิ่งชั่วร้ายทั้งคืน
วันนี้ทั้งวันก็ยังหวาดหวั่น ระมัดระวังเป็นพิเศษยามออกนอกบ้าน
ใครจะคาดคิด ยังคงพลิกคว่ำกลางทาง เดินอยู่บนถนน จู่ๆ ก็มีรังต่อตกลงมาจากฟ้ามาทิ่มเขาจนหน้าบวมเป็นหัวหมู
ที่สำคัญ ต่อพวกนั้นประหนึ่งหมายตาเขาไว้เป็นพิเศษ คนอื่นปลอดภัยดี มีเพียงเขาเกือบต้องไปเกิดใหม่ตรงนั้น!