ฟังออกถึงความเย็นยะเยือกในน้ำเสียง ชิงอู๋ก็ส่งเสียงจิ๊จ๊ะ ความอ่อนหวานออดอ้อนที่เสแสร้งบนใบหน้าพลันกลายเป็นเกียจคร้านตามอำเภอใจ นางบีบคางเซียวเฉินเยี่ยนด้วยตนเอง ไม่ปิดบังความดุดันท้าทายในแววตาเลยสักนิด
“ในมือข้าน่ะ มีของอยู่บ้างจริงๆ นี่เป็นสินเดิมของข้านะเพคะ ท่านอ๋องอยากได้ก็ต้องยอมจ่ายอะไรสักหน่อยกระมัง”
“อีกอย่าง พรุ่งนี้ต้องกลับบ้านเดิม ข้ากลับไปเยี่ยมบ้านเดิมย่อมต้องมีของขวัญกลับบ้านติดมือ ท่านอ๋องต้องช่วยข้าไว้หน้า”
เซียวเฉินเยี่ยนมองนางอย่างล้ำลึก
สินเดิม?
สินเดิมนี้ดูเหมือนเขาจะเป็นคนยื่นส่งมาให้นาง แต่เขาอยากรู้จริงๆ ว่านางเตรียมใช้ ‘สินเดิม’ นี้มาแลกอะไรจากมือของเขา?
ไม่ว่าคนหรือผี ต่างล้วนมีสิ่งที่ต้องการ
อวิ๋นชิงอู้ เจ้าต้องการอะไรกันแน่?
“ว่าไป”
“เช่นนั้น ~” ชิงอู๋กลอกตาไปมา “ภูเขาทองสักสองสามลูก บ้านสักสิบหลัง คนรับใช้สักยี่สิบคน อืม ~ ม้าอีกยี่สิบตัว”
ลวี่เฉียวและหงรุ่ยกำลังยกน้ำร้อนมา เมื่อได้ยินดังนั้นนอกม่าน ทั้งสองคนก็เบิกตากว้าง ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงก็ได้ยินชิงอู๋พูดกำเริบหนักขึ้น:
“ข้อเรียกร้องของข้าไม่เกินเลยกระมัง แค่เล็กๆ น้อยๆ ยังให้ไม่ได้ ท่านอ๋องก็ขี้เหนียวเกินไปแล้ว”
ลวี่เฉียวใจร้อน ได้ยินแล้วก็อยากจะพุ่งเข้าไป แต่ถูกหงรุ่ยรั้งไว้
ลวี่เฉียวกระทืบเท้าไม่หยุด บ่นเสียงเบา “นางเกินไปจริงๆ นั่นมันข้อเรียกร้องเล็กหรือ? ต่อให้ริบจวนเราจนเกลี้ยงก็หาเงินได้มากขนาดนี้ไม่ได้”
หลายปีมานี้ท่านอ๋องพำนักอยู่ที่แดนเหนือ ราชสำนักให้เบี้ยเลี้ยงแก่แดนเหนือก็งกนัก ท่านอ๋องเองก็เคร่งครัดประหยัดอดออม ถึงมีเงินก็เอาไปใช้ในกองทัพหมด
ชิงอู๋กับเซียวเฉินเยี่ยนนั้นหูตาดี จะไม่ได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ของสาวใช้น้อยด้านนอกได้อย่างไร
แววตาชิงอู๋วาบรอยยิ้ม
เซียวเฉินเยี่ยนแม้ไม่โมโห แต่ก็รู้สึกว่านางกำลังแกล้งคนเล่นอีกแล้ว
ผีดูจะชอบแกล้งคนเป็นพิเศษ
“ข้านึกว่าท่านอ๋องกับคุณพ่อของท่านไม่ถูกกัน ไม่คิดเลยว่าจะคอยคิดเกื้อหนุนพ่อตาเรือนเสียจริง”