อวิ๋นโฮ่วสิงหนีออกจากจวนอ๋องอย่างไม่คิดชีวิต โลงศพและศพของอวิ๋นอวี้เจียวย่อมถูกนำกลับไปด้วย
มารเต๋าอู๋จี๋ถูกไฟคลอกไม่เหลือแม้แต่เถ้า ส่วนมารเต๋าอู๋ซวงที่เป็นกึ่งคนกึ่งศพเก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ จึงถูกฝังรวมกันไปตามระเบียบ
ความแค้นมีที่มา หนี้มีเจ้าของ วิญญาณของอวิ๋นชิงอู้ย่อมตามกลับไปทวงหนี้แค้นด้วยเช่นกัน
เรือนไจซิงประสบอัคคีภัยครั้งใหญ่ แม้ไม่มีผู้บาดเจ็บ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่อาจพักอาศัยได้อีก
ชิงอู๋ทำหน้ารังเกียจ "ที่ทางนี้ทรุดโทรมเกินไป ไม่คู่ควรกับข้า ข้าจะอยู่เรือนใหญ่"
เซียวเฉินเยี่ยน "พระชายาอยากพักที่ใด?"
"เรือนอิ๋งเหว่ย"
เซียวเฉินเยี่ยนมีสีหน้าราบเรียบ แต่ไป๋ซุ่ยกลับเปลี่ยนสีหน้า แทบจะปริปากพูด
"แน่ใจหรือ?"
"อืม ท่านอ๋องเสียดายหรือ?"
"ได้"
ชิงอู๋แย้มยิ้ม "ขอบใจนะ อ้อ จริงสิ อย่าจัดคนรับใช้มามาก ข้าชอบความเงียบสงัด"
ว่าแล้วนางก็หาวหวอดแล้วเดินจากไป ท่วงท่าราวกับคุ้นเคยทางเดินในจวนอ๋องเป็นอย่างดี
เซียวเฉินเยี่ยนจ้องมองแผ่นหลังของนางเขม็ง จิตใจคาดเดายาก
"ท่านอ๋อง เหตุใดถึงให้นางเข้าไปอยู่ในเรือนอิ๋งเหว่ยเล่า ที่นั่นไม่ใช่..." ไป๋ซุ่ยร้อนใจ ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดเสียก่อน
"ซือถูจิ้ง" เซียวเฉินเยี่ยนคลึงลูกประคำในมือ "บนโลกนี้มีปิศาจที่สิงศพเพื่อคืนชีวิตได้จริงหรือ?"
ซือถูจิ้งคลึงจมูก "อย่างน้อยข้าก็ไม่เคยเห็น ต่อให้มี ก็คงต้องเป็นปิศาจร้ายที่บำเพ็ญมาร้อยปีแล้วกระมัง ปิศาจร้ายเช่นนี้หากสิงศพคืนชีพ จะไม่เข่นฆ่าไปทั่วหรือ?"
"เจ้าว่าพระชายาเป็นคนหรือไม่?"
"ไม่เหมือนคนจริงๆ" ซือถูจิ้งลดเสียงลง "แต่มองจากท่าทีของนางวันนี้ เห็นชัดว่าต้องการกำจัดอวิ๋นโฮ่วสิง ไม่แน่ว่าอาจเป็นอวิ๋นชิงอู้คืนชีพมาจริงๆ"
"เพราะนางถูกทำให้เป็นยันต์เป็นศพ เมื่อวานเป็นวันสารทจีน ร่างกายจึงเต็มไปด้วยไออาฆาต ก็เป็นปกติ"