กองฟืนสองกองถูกตั้งขึ้นอย่างรวดเร็ว ตรงกลางมีแท่นยก พร้อมเสากางเขนปักอยู่
อู๋จี๋กับชิงอู๋ถูกมัดไว้บนเสาไม้
กองฟืนราดด้วยน้ำมันไฟ เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นในพริบตา
อู๋จี๋พึมพำคาถาไม่หยุด มือทั้งสองยังรัวเปลี่ยนท่าสั่งการ
เมื่อเปลวไฟจุดติด เขาลืมตา มองกราดไปรอบเรือนอย่างย่ามใจ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเซียวเฉินเยี่ยนชั่วอึดใจ ก่อนไปตกที่หน้าชิงอู๋อีกฝั่ง
แค่ผีร้ายตัวกะเปี๊ยก
ก็แค่คนธรรมดากลุ่มหนึ่งเท่านั้น
คิดว่าไฟแค่นี้จะเอาชีวิตเขาได้งั้นเรอะ!
ยันต์เป็นศพล้มเหลวแล้วอย่างไร วันนี้เขาจะแก้เกมด้วยเล่ห์กล ใช้ไฟกองนี้เผาจวนอ๋องให้วอด!
ให้อ๋องอัญลงไปจมกองเพลิงเป็นเพื่อนรัชทายาทผู้ล่วงลับ!
“อนันตจักรพรรดิ์สวรรค์ จู้หรงโปรดประทานไฟ” อู๋จี๋เปล่งเสียงตวัด ชั่วขณะนั้น คลื่นไฟฝั่งชิงอู๋ปะทุขึ้น เปลวเพลิงเลียพันแท่นไม้ในพริบตา แทบจะลามถึงชายกระโปรงนาง
พรึ่บ!
สะเก็ดไฟระเบิดกระจาย กลับม้วนตวัดรอบตัวชิงอู๋เป็นศูนย์กลาง เปลวไฟราวอสรพิษยาว ราวกับมีสำนึก พุ่งทะยานไปทั่วลานเรือน
ประเดี๋ยวถัดมา ก็มุ่งตรงไปยังทิศทางของเซียวเฉินเยี่ยน
ทหารคุ้มกันเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว โถมน้ำทีละถังเข้าสกัดเปลวไฟไว้
“ท่านอ๋องระวังด้วย!”
เซียวเฉินเยี่ยนยังนิ่งสง่าเช่นเดิม ทว่าดวงตากลับหม่นทะมึนน่าหวาดกลัว
เขามองเปลวไฟที่เลือกระดมใส่คน นึกถึงอัคคีประหลาดที่บังเกิดไร้สาเหตุในวังบูรพาเมื่อสิบปีก่อน ไฟนั่นก็ไล่ล่าผู้คนเช่นนี้ แผดเผาทุกคนในวังบูรพาจนไม่เหลือซาก
อู๋จี๋ได้ใจนัก เงยหน้ากล่าวว่า “ท่านอ๋องระวังตัวด้วยเถิด ผีร้ายนี่บำเพ็ญตบะสูงส่ง มันต้องการลากทุกคนลงไปตายเป็นเพื่อนนะพ่ะย่ะค่ะ!”
ชิงอู๋มองอู๋จี๋ด้วยแววตาเยือกเย็น ย่อมรู้แก่ใจในการกระทำก่อนหน้านี้ของเขา “ดูท่าเจ้าจะชื่นชอบเล่นกับไฟมากสินะ”