เถียนชิวสุ่ยรู้สึกเหมือนตัวเองจมอยู่ในความโกลาหล ร่างกายท่อนล่างเจ็บปวดไปหมด
เสียงนางตำแยดังก้องอยู่ในหู: "แย่แล้ว! นางท้องหลายคน แต่ช่วงตั้งครรภ์กินอาหารไม่พอ ไม่มีแรง คลอดไม่ได้! กลัวจะคลอดไม่ออก!"
เถียนชิวสุ่ยลืมตาขึ้นทันที!
นางตกใจมองไปรอบตัวอย่างงุนงง
ที่นี่ไม่ใช่รถม้าวิเศษคันนั้น แต่เป็นบ้านดินเก่าๆ ที่คุ้นตา!
นางกลับมาแล้ว!
หนึ่งเดือนก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง!
ตอนที่เถียนชิวสุ่ยคลอดลูกสาวเจ็ดคนแล้วใกล้ตาย เกือบเลือดออกมากจนเสียชีวิต!!
"ติ๊ง——ระบบรถม้ากักตุนของไม่จำกัดกำลังผูกพัน——"
"การผูกพันระบบรถม้ากำลังโหลด 1% 50% 90%......"
ท่ามกลางความเจ็บปวดรวดร้าว ได้ยินเสียงนางตำแยพูดอย่างร้อนรน "เจ้าแม่จาง......จงหมิงเอ๋ย รีบไปเชิญหมอประจำเมืองมาดูหน่อยเถอะ!"
"ไม่อย่างนั้นเด็กพวกนี้......เด็กพวกนี้ขดอยู่ในท้อง ไม่มีใครรอด!"
เสียงด่าทอแหลมคมตามมาด้วยเสียงดังเพี๊ยะ หนักหน่วงฟาดลงบนใบหน้าของเถียนชิวสุ่ยที่สลบไสล!
"อีเด็กเวร! อีซวย! คลอดลูกยังต้องใช้เงินอีกเหรอ?!"
จางซื่อโกรธมาก ราวกับว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ลูกสะใภ้ที่กำลังจะตาย แต่เป็นสิ่งของน่าชัง!
"ผู้หญิงคนไหนไม่คลอดลูกเอง? ผู้หญิงสมัยก่อนใครจะบอบบางขนาดนี้? ถุย! ตระกูลหลิวเราไม่มีเงินฟุ่มเฟือยจะจ้างหมอหรอก!"
นางตำแยถูกผลักจนเซถลา เกือบล้ม เธอโกรธจนตัวสั่น ชี้นิ้วด่าจางซื่อ: "เจ้าแม่จาง! เจ้าพูดอะไรกัน? เรื่องคนเป็นความตายนะ!"
"เมื่อก่อนเจ้ากับชิวสุ่ยก็ดีต่อกัน ไม่ต้องพูดถึงตีเลย แม้แต่คำแรงๆ ก็ไม่กล้าพูด!"
"วันๆ เอาแต่หลานชายทองคำ หลานชายทองคำสั้น! ทำไมพอเห็นเด็กคลอดไม่ได้ กลับเปลี่ยนหน้าเป็นปีศาจไปได้?"
"เจ้าเก่งแต่แสดงละครจริงๆ!"
"อีแก่บ้านนอก! ยุ่งเรื่องชาวบ้าน!" สายตาของจางซื่อเยือกเย็น แฝงความโหดร้าย นางยกเท้าถีบนางตำแยที่ไม่ได้ระวังตัวให้กระเด็นออกไปนอกประตู
ในห้องเหลือเพียงจางซื่อ หลิวจงหมิง และเถียนชิวสุ่ยที่แทบขาดใจ
นางได้ยิน! นางได้ยินชัดเจน!
ชาติก่อน ตอนนี้นางเพิ่งข้ามมิติมา ยังไม่ทันได้ยินคำพูดชั่วร้ายเหล่านี้ และไม่ได้รู้สึกตัว ดังนั้นแม่สามีกับสามีจึงแอบขายลูกของนาง และยังร้องไห้ตีหน้ามางต่อหน้านาง บอกว่าท้องใหญ่ขนาดนี้ มีลูกแค่สองคน หนึ่งในนั้นตายไปแล้ว ทำตัวเป็นคนดีสำเร็จ
ครั้งนี้นางเกิดใหม่......เลยได้ยินพอดี
เถียนชิวสุ่ยพยายามขยับตัว สลัดดิ้นให้ลืมตา แต่ร่างกายกลับเหมือนถูกสะกด หนักหน่วงจนขยับไม่ได้!
ดูเหมือนทำได้แค่รอให้ระบบโหลดเสร็จ!
"......"
หลิวจงหมิงตอนนี้ร้อนใจมาก
"แม่ แล้วยังไงล่ะ? คลอดไม่ได้ ลูกชายฉันก็ไม่มีสิ!" หลิวจงหมิงเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวายในห้อง
เขาสนใจแค่เลือดเนื้อของตัวเอง สนใจแค่ว่าตระกูลหลิวจะสืบสกุลต่อไปได้หรือไม่ ส่วนเรื่องชีวิตความตายของเถียนชิวสุ่ย จะเกี่ยวอะไรกับเขา?
จางซื่อจ้องเถียนชิวสุ่ยที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาเยือกเย็น นางเดินไปที่มุมห้องหยิบกรรไกรที่เป็นสนิมออกมาอันหนึ่ง!
บนคมกรรไกรนั้นยังมีคราบเลือดแห้งๆ ติดอยู่ ส่งกลิ่นคาวจนน่าคลื่นไส้
จางซื่อหัวเราะเย็นชา โบกกรรไกรในมือ "คลอดไม่ได้? ก็แค่ผ่าท้องนางออกมาก็สิ้นเรื่อง!"
คำพูดนี้เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางวัน กระหน่ำใส่หัวใจของเถียนชิวสุ่ย
ร่างกายนางสั่นเทิ้ม แต่กลับส่งเสียงแม้แต่เสียงเดียวไม่ได้
ผ่าท้อง?
นี่มันฆ่าคนชัดๆ!
หลิวจงหมิงเห็นกรรไกรนั้น ในแววตามีความรังเกียจวาบผ่าน
"แม่! นี่......นี่ไม่ใช่กรรไกรตัดไส้หมูเหรอ?"
เขาถามตะกุกตะกัก "......ถ้าเผลอตัดคนตายขึ้นมาจะทำยังไง?"
จางซื่อได้ยินแล้วกลับหัวเราะอย่างน่ากลัว "ตายก็ดี จะได้จัดงานแต่งให้ศพนาง!"
"อีหวังอู่เหล่าในหมู่บ้านข้างๆ เมื่อวันก่อนไม่ใช่ตายอย่างไม่คาดคิดเหรอ? บ้านเขารวย ลูกชายตายอยากหาคนเป็นมาแต่งงานด้วย เต็มใจจ่ายเงินสิบห้าตำลึงด้วยนะ!"
"ถึงตอนนั้น เงินสิบห้าตำลึงจากงานแต่งให้ศพของเถียนชิวสุ่ยได้มา แล้วเจ้ายังกลัวไม่ได้เมียใหม่อีกเหรอ?"
สิบห้าตำลึง!
เถียนชิวสุ่ยรู้สึกว่าเลือดในเส้นเลือดแข็งตัว ความเย็นยะเยือกแผ่จากฝ่าเท้าขึ้นไปจนถึงกระหม่อม
พวกเขาไม่เพียงอยากฆ่านาง ยังจะขายศพนาง เพื่อรีดประโยชน์สุดท้ายของนางอีก!
เหอะๆ......เงินสิบห้าตำลึงนี้ หลังจากวันสิ้นโลกมาถึง จะไร้ค่าทันที!
หลิวจงหมิงถูมือ สายตาแวววับ
"นี่......นี่ไม่ดีมั้ง?"
จางซื่อหัวเราะเย็นชา "อีโง่เอ๊ย! เงินที่จับได้อยู่ในมือต่างหากถึงเป็นเงินจริง! มีเงินสิบห้าตำลึงนี้ เจ้าก็ได้เมียใหม่ที่แข็งแรง คลอดลูกชายได้!"
"ถึงตอนนั้น ตระกูลหลิวเรายังกลัวไม่มีคนสืบสกุลอีกเหรอ?"
หลิวจงหมิงถูกจางซื่อพูดจนใจเต้น เขาเริ่มคำนวณผลประโยชน์ที่เงินสิบห้าตำลึงจะนำมาให้ในหัวแล้ว
คำพูดที่เขาพูดออกมา ไม่เหมือนกับตอนอยู่ต่อหน้าเถียนชิวสุ่ยที่อ่อนโยนนุ่มนวลเลยสักนิด แต่กลับ venomous เหมือนงูพิษ "งั้น แม่ ถึงตอนนั้นเราเอาเงินค่าหีบศพของเถียนชิวสุ่ยมาทำกำไลเงินให้เมียใหม่ด้วยนะ! ตอนฝังศพ เอาฟางม้วนเดียวห่อก็พอ"
"ยังไงก็ต้องไม่ให้เมียใหม่ฉันลำบาก!"
จางซื่อถือกรรไกรสนิมนั้น ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เถียนชิวสุ่ยที่นอนอยู่บนเตียง แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ "หวงเมียใหม่ขนาดนี้ ใจเจ้าไปคิดถึงใครเข้าหรือเปล่า?"
"ลูก......ลูกอยากได้หยานหราน!" เขาหยดย้อยจนแทบเป็นฟอง ความเขินอายเอ่ยชื่อนี้ออกมา
"ครืน——!"
เถียนชิวสุ่ยรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในหัวระเบิดทันที
ชาติก่อน เจ้านหยานหรานที่คอยช่วยเหลือกันในวันสิ้นโลก ที่แท้กลับคบชู้กับสามีนางมานานแล้ว ถึงขั้นวางแผนเอาชีวิตนาง!
ที่แท้ ทุกอย่างเป็นแผนการหลอกลวงครั้งใหญ่! พวกเขาคบกันมาตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว!
การลักลอบคบชู้ของสามีกับเพื่อนสนิท การวางแผนโหดร้ายของแม่สามี สามปีที่ผ่านมาที่แสดงความรักใคร่......ทั้งหมดก็เพื่อรีดประโยชน์จากนาง
ก่อนวันสิ้นโลก เพื่อให้นางเป็นวัวเป็นควายรับใช้ทั้งบ้าน หลังวันสิ้นโลก เพื่อรถม้าของนาง เพื่อข้าวของเครื่องใช้ที่นางนำมา!
และพวกเขา ยังไม่ทันถึงวันสิ้นโลก ก็เกิดความคิดจะฆ่านางแล้ว!
ในขณะเดียวกัน กรรไกรสนิมในมือของจางซื่อ ก็แตะลงบนท้องของเถียนชิวสุ่ยอย่างเย็นเฉียบแล้ว
คมมีดที่แหลมคมกำลังจะเฉือนผิวหนังของนาง!
"ระบบโหลดถึง 95%......96%......97%......"
"98%......99%......100%! ผูกพันระบบสำเร็จ!"
"ยินดีกับเจ้าของร่างที่ผูกพันระบบรถม้ากักตุนของไม่จำกัดก่อนวันสิ้นโลกสำเร็จ! ของขวัญมือใหม่แจกแล้ว!"
ในจังหวะที่ระบบโหลดเสร็จสิ้น เถียนชิวสุ่ยรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างเข้าปากนางโดยไม่รู้ตัว
นั่นคือยาลูกกลอนอุ่นๆ ส่งกลิ่นยาจางๆ แทบจะในทันทีก็กลายเป็นความอบอุ่นสายหนึ่ง ไหลลงคอเข้าสู่ท้อง
"ยาบำรุงต้นกำเนิด!" เถียนชิวสุ่ยดีใจสุดขีดในใจ
นี่คือยาวิเศษช่วยชีวิตที่นางได้จากของขวัญผู้เล่นมือใหม่ในชาติก่อน!
มันสามารถเติมพลังลมปราณที่พร่องไปในร่างกายได้อย่างรวดเร็ว ซ่อมแซมบาดแผล และฟื้นฟูเรี่ยวแรงได้ในทันที!
พลังอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทันที ความอ่อนแอที่แทบตายเดิมทีถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
นางลืมตาขึ้นทันที!
สัมผัสเย็นเฉียบของกรรไกร ทำให้ช่วงที่ฟื้นเรี่ยวแรง นางระเบิดพลังแฝงออกมาอย่างมากมาย
จางซื่อกับหลิวจงหมิงไม่คิดว่าเถียนชิวสุ่ยจะตื่นขึ้นมาทันใด!
ทั้งคู่ตกใจเหมือนเจอผี ถอยหลังเซถลา กรรไกรในมือหล่นลงพื้นดังครืน
"อ๊า——!" จางซื่อร้องด้วยความตกใจ ถอยหลังไปเรื่อยๆ ชี้หน้าเถียนชิวสุ่ย เสียงสั่นเพราะความหวาดกลัว: "เจ้า......เจ้ายังไม่ตาย?!"