ปีเจี้ยนอันที่สิบสามแห่งราชวงศ์ต้า อู่ ยุคสิ้นโลกได้มาเยือนโลกโบราณเป็นเวลาสามปีแล้ว
นับตั้งคืนพระจันทร์สีเลือดอันน่าประหลาดนั้น ภัยพิบัติทางธรรมชาติก็ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
เริ่มจากความหนาวเย็นติดลบหนึ่งร้อยองศาที่ทำให้กระดูกแตกเป็นเสี่ยงๆ ตามด้วยความร้อนระอุที่สามารถย่างมนุษย์ให้กลายเป็นซากแห้งกรัง จากนั้นก็เป็นน้ำท่วมที่กลืนหมู่บ้านทั้งหลัง และแผ่นดินไหวที่ฉีกพื้นพิภพให้แยกออกจากกัน...
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ผู้คนนับไม่ถ้วนที่ตายไปในหายนะครั้งนี้ กลายเป็นซากศพเดินได้ที่รู้จักเพียงการกัดกินเนื้อมนุษย์
ทำให้แผ่นดินแห่งนี้กลายเป็นนรกบนดินอย่างสิ้นเชิง!
ขณะนี้ รถม้าเรียบง่ายคันหนึ่ง แล่นอย่างเดียวดายอยู่บนถนนหลวงที่แตกระแหง
ซากศพเดินได้นับตัวนับไม่ถ้วนที่สวมเสื้อผ้าปะรำปะต่อส่งเสียงคำราม ไล่ตามรถม้าไป
ภายนอกรถม้าดูเรียบง่าย เก่าโทรม มองดูแล้วน่าจะจุคนได้มากที่สุดเพียงสามถึงสี่คน
แต่รถม้าคันนี้กลับบรรทุกครอบครัวของเถียนชิวสุ่ยและสามีของนางหลิวจงหมิง รวมทั้งสิ้นกว่ายี่สิบคน และสามารถอยู่รอดในยุคที่วุ่นวายนี้ได้อย่างน่าอัศจรรย์นานถึงสามปี แม้แต่ไข้หวัดหรือตัวร้อนก็แทบไม่เคยเป็น
ทั้งหมดเป็นเพราะรถม้าคันนี้หลังจากกลืนกินทรัพยากรแล้ว ก็สามารถอัปเกรดได้ไม่จำกัด!
พื้นที่ไม่จำกัด! กักตุนทรัพยากรได้ไม่จำกัด!
ในขณะนี้ ภายในพื้นที่พักอาศัยของรถม้า เสียงครวญครางอย่างเจ็บปวดดังก้องกังวาน!
"เจ็บ..."
เสียงกรีดร้องของเจ้านหยานหรานดังออกมาจากห้องกั้นที่อยู่ลึกที่สุดในรถม้า
เถียนชิวสุ่ยได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้าไปทันที เห็นเพียงเจ้านหยานหรานใบหน้าซีดเซียว เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เห็นได้ชัดว่าเข้าสู่ความเจ็บปวดจากการคลอดบุตรแล้ว
นี่คือเพื่อนสนิทที่รักใคร่กันดั่งพี่น้องของนาง เจ้านหยานหราน เจ้านหยานหรานยังเป็นน้องสาวบุญธรรมของหลิวจงหมิง อีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทที่คุยกันไม่รู้จักจบกับเถียนชิวสุ่ย
หลังจากยุคสิ้นโลกมาถึง เจ้านหยานหรานก็อาศัยอยู่ในรถม้าของเถียนชิวสุ่ยมาตลอด ทั้งสองช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ฝ่าฟันวิกฤตไปด้วยกัน
"หยานหราน! เกิดอะไรขึ้น?!" เถียนชิวสุ่ยใจร้อนแทบบ้า จับมือเย็นเฉียบของเพื่อนสนิทไว้ จึงได้พบว่าท้องของเจ้านหยานหรานนูนสูงขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าตั้งครรภ์ครบกำหนดแล้ว
นางตกใจสุดขีด: "เจ้าไม่คิดจะบอกข้าเลยหรือว่าเจ้าตั้งท้องสิบเดือนแล้ว จะคลอดอยู่แล้ว แต่เจ้าก็ยังไม่ได้แต่งงานนี่นา?!"
เถียนชิวสุ่ยตัวเองเป็นคนข้ามมิติมาจากยุคปัจจุบัน คิดว่าความบริสุทธิ์ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่ว่าสตรีในยุคโบราณที่ตั้งท้องโดยไม่ได้แต่งงาน ถือเป็นการไร้ระเบียบวินัย น่าอับอายจนต้องจับใส่กรงลอยน้ำ!
เจ้านหยานหรานพูดเสียงเบา "นี่คือทายาทของข้ากับคนรัก..."
หลิวจงหมิงตามเข้ามาทันที เห็นสภาพของเจ้านหยานหราน ดวงตาแวบหนึ่งของความกังวล เขาหันไปพูดกับเถียนชิวสุ่ย: "ชิวสุ่ย หยานหรานคลอดก่อนกำหนด เธอคลอดยาก จำเป็นต้องเพิ่มกำลังโดยด่วน ข้าได้ยินว่า มีเพียงผลึกจิตของซากศพเท่านั้นที่มีพลังมหาศาล จึงจะสามารถยื้อชีวิตของเธอไว้ในยามวิกฤตนี้ ช่วยให้เธอคลอดได้อย่างปลอดภัย!"
"แถวนี้... มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ไปได้!"
แม่สามีจางซื่อและสะใภ้อื่นๆ ในตระกูลหลิวก็พากันเข้ามาล้อมรอบ จางซื่อรีบพูดเสริมทันที: "ใช่แล้วชิวสุ่ย เพื่อหยานหรานและเด็ก เจ้าไปเร็วเข้า! เจ้าเก่งที่สุด มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะนำผลึกจิตกลับมาได้อย่างปลอดภัย!"
เถียนชิวสุ่ยมองเพื่อนสนิทที่ครวญครางด้วยความเจ็บปวด แล้วมองสามีและแม่สามีที่แววตาเป็นกังวล ในใจแม้จะมีความสงสัย
เจ้านหยานหรานมีคนรักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ไม่เคยได้ยินนางพูดถึงมาก่อนเลย
แต่นั่นเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของนาง อีกทั้งยังมีลูกอยู่ในท้อง จึงไม่คิดมากไปกว่านั้น
"ได้! พวกเจ้าวางใจได้ ข้าไปเดี๋ยวนี้!" เถียนชิวสุ่ยตัดสินใจได้อย่างเด็ดเดี่ยว หันหลังกลับไปหยิบอาวุธและเครื่องมือเก็บสิ่งของของตัวเอง "พวกเจ้าดูแลหยานหรานบนรถให้ดี รอข้ากลับมา!"
นางสั่งเสียลูกสาวไม่กี่ประโยค แล้วก็กระโดดลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว
เผชิญกับอันตรายของยุคสิ้นโลก วิ่งเข้าหาฝูงซากศพที่อยู่ไกลออกไปอย่างไม่ลังเล
ในใจนางมีเพียงความคิดเดียว: อย่างไรเสียก็ต้องนำผลึกจิตที่ช่วยชีวิตกลับมาให้หยานหรานให้ได้!
หลังจากสังหารซากศพไปหลายตัวด้วยความยากลำบาก ขุดผลึกจิตสีเทาออกมาไม่กี่เม็ด เถียนชิวสุ่ยทั้งตัวเปื้อนเลือด เหนื่อยอ่อนแทบหมดแรง เมื่อนางหอบหายใจกลับมาที่รถม้า กลับถูกภาพตรงหน้าทำลายพลังทั้งหมดของนางในทันที—
หลิวจินเป่า ลูกสาววัยเพียงสามขวบคนเดียวของนาง ถูกโยนทิ้งลงจากรถม้า!
"ไม่—!!"
เถียนชิวสุ่ยตาแดงก่ำราวกับจะถลนออกมา นางทิ้งผลึกจิตในมือ วิ่งบ้าคลั่งไปข้างหน้า
จินเป่าถูกโยนลงบนถนนหลวงที่ขรุขระราวกับตุ๊กตาที่ชำรุด
ยังไม่ทันได้ร้องไห้ ก็ถูกฝูงซากศพที่พุ่งเข้ามาล้อมจับหายไปในพริบตา!
นอกรถม้า เสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดของลูกสาวและเสียงคำรามอย่างตื่นเต้นของซากศพปะปนกัน จิ้มลึกเข้าไปในหัวใจของเถียนชิวสุ่ย!
ภาพตรงหน้าคือสีแดงฉานไปหมด
สายเกินไปแล้ว
เถียนชิวสุ่ยจ้องมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย สมองว่างเปล่า
"ทำไมพวกเจ้าถึงทำแบบนี้?!"
"พวกเจ้าเป็นพ่อแท้ๆ ปู่ย่าตายาย อา น้า ลุง ป้าแท้ๆ ของลูกสาวข้า!"
แม่สามีจางซื่ออุ้มเด็กทารกที่ยังห่อผ้าอยู่สองคน ปรากฏตัวที่ประตูรถม้า
นางมองหลานสาวที่เคยเรียกอย่างเอ็นดูว่าที่รักตายไป ใบหน้าไม่มีทีท่าเจ็บปวดแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความดีใจ
"ชิวสุ่ย เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ หยานหรานคลอดลูกชายอ้วนๆ สองคนให้ลูกชายข้า!"
"ตอนนี้ตระกูลหลิวของเรามีทายาทสืบสกุลแล้ว ส่วนเจ้าและลูกสาวตัวกระจ้อยของเจ้า... ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว"
จางซื่อพูดอย่างภาคภูมิใจ พูดจาฉะฉานเหมือนมีดบาดเข้าไปในหัวใจของเถียนชิวสุ่ย: "เจ้าคงไม่คิดจริงๆ หรอกว่าสามปีมานี้ที่แม่ปฏิบัติต่อเจ้าดี และครอบครัวหลิวก็เชื่อฟังเจ้าเป็นอย่างดีตลอดมา ทั้งหมดเป็นเพราะเห็นว่าเจ้าเป็นของไร้ค่าที่ให้กำเนิดลูกสาวไม่ได้เป็นเด็ดขาด?"
"บอกความจริงกับเจ้าเลย สามปีก่อนตอนเจ้าคลอดลูกแล้วสลบไป สิ่งที่เจ้าคลอดออกมาจริงๆ ไม่ใช่แค่หลิวจินเป่าคนเดียว แต่มีลูกสาวทั้งหมดเจ็ดคน!"
"เศษเดนเหล่านี้จะมีประโยชน์อะไร? ฉวยโอกาสตอนเจ้ายังไม่ฟื้น แอบขายอีกหกคนให้พ่อค้ามนุษย์ทั้งหมด แลกเป็นข้าวสารและเงินทอง เหลือไว้เพียงจินเป่าคนเดียวเพื่อปิดบังผู้คน!"
"เพราะขายเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้า ทำให้แม่รู้สึกผิดในใจ และเราจำเป็นต้องใช้รถม้าวิเศษของเจ้า เราจึงแสร้งทำเป็นเชื่อฟังเจ้าอย่างดี เลี้ยงเจ้าอย่างบรรพบุรุษมาถึงสามปี!"
"ตอนนี้ เรามีหลานชายแล้ว เลี้ยงเจ้าและจินเป่ามาหลายปี ก็นับว่าเกินหน้าที่แล้ว!"
"ต่อไปนี้ของทั้งหมดในรถม้าจะยกให้กวงจงและหยาวจู่ของบ้านเรา! กวงจงและหยาวจู่ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้ เกิดมาเพียงแค่คนเดียวก็ได้สืบทอดรถม้าใหญ่ขนาดนี้ของลูกชายข้า!"
นางไม่รู้จักอาย คิดว่าของของเถียนชิวสุ่ยก็เป็นของหลิวจงหมิง
เลือดของเถียนชิวสุ่ยพลุ่งขึ้นสู่หัวสมองในทันที อวัยวะภายในทั้งห้าถูกฉีกกระชากอย่างรุนแรง: "อะไรนะ? ยังมีลูกอีกหกคน?"
"ก่อนหน้านี้พวกเจ้าบอกข้าว่านางท้องแฝด คนหนึ่งตายในท้องเพราะคลอดยาก... ทิ้งไว้นานเกินไป ตายตั้งแต่เกิด ข้าร่วยฝังให้แล้วไม่ใช่หรือ?"
"พวกเจ้าตั้งใจ! ก็เพื่อฆ่าลูกสาวข้า! พวกเจ้ายังแอบขายลูกอีกหกคนของข้าโดยที่ข้าไม่รู้เรื่องอีก!"
"เจ้านหยานหรานก็ทรยศข้า... ไปร่วมคิดกับสามีของข้า... เจ้านหยานหราน! ตอนนั้นหมู่บ้านเต็มไปด้วยซากศพ แต่ข้าเป็นคนแบ่งเจ้าออกมา!"
"พวกเจ้าทุกคนอกตัญญู! ลืมไปแล้วหรือว่าข้าเคยดีกับพวกเจ้ายังไง!"
นางคลุ้มคลั่งพุ่งไปที่ประตูรถ "ลูกสาวข้า!"
"พวกเจ้าสัตว์เดรัจฉาน!"
"ข้าจะฆ่าพวกเจ้า!"
"จับนางไว้!" เป็นเสียงของเจ้านหยานหราน
นางใบหน้าซีดเซียว เหงื่อเย็นเต็มหน้าผาก แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความโลภและความชั่วร้าย "อย่าให้นางตาย! ถ้านางตาย รถม้าวิเศษคันนี้ก็จะหายไปด้วย!"
บรรดาผู้ชายในตระกูลหลิวราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน พร้อมใจกันพุ่งเข้าไป รุมกันจับเถียนชิวสุ่ยกดลงกับพื้นอย่างแน่นหนา
"ปล่อยข้า! พวกเจ้ากลุ่มคนเนรคุณ! ปล่อยข้า!" เถียนชิวสุ่ยพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต เล็บขูดลงบนไม้กระดานเป็นรอยเลือดลึก
เจ้านหยานหรานหายใจหอบอย่างอ่อนแรง หยิบมีดสั้นเล่มคมออกมาจากใต้หมอน สายตามองเถียนชิวสุ่ยราวกับงูพิษ: "ผู้หญิงโง่ เจ้าคิดว่ายุคสิ้นโลกนี้มาเปล่าๆ งั้นหรือ? ฟ้าดินล่มสลาย ก็ยังมีเทพเจ้าประทานพร บางคนก็เหมือนเจ้า ที่จะได้รับพลังเหนือธรรมชาติ"
นางใช้ปลายมีดสั้นแตะเบาๆ กลางหน้าผากของเถียนชิวสุ่ย ใบหน้าเผยรอยยิ้มอันน่าสยดสยอง
"และข้าบังเอิญรู้ว่า พวกเจ้าที่ได้รับพรนี้ ในสมองมีสิ่งที่มีค่าเหมือนอัญมณีอยู่หนึ่งเม็ด"
"เพียงแค่... ขุดมันออกมา กลืนลงไป พลังของเจ้า รวมถึงรถม้าคันนี้ ก็จะเป็นของข้าทั้งหมด!"
"ยังไงเจ้าก็เป็นแค่เศษสวะที่ทำได้แค่คลอดลูกสาวที่ไร้ค่า เอาเปรียบข้า และให้ลูกชายของข้ามีอนาคตที่สดใสดีกว่า! ฆ่าเลย!"
"หยานหรานหลักแหลม!"
"หยานหรานพูดถูก!"
หลิวจงหมิงและแม่สามีจางซื่อไม่ได้ห้ามปราม กลับยิ้มประจบสอพลอใส่เจ้านหยานหราน พูดชมเชยไม่หยุดปาก
"ชิวสุ่ยจะไปเทียบกับหยานหรานได้ยังไง! ท้องของเจ้าก็สู้ไม่ได้ ได้ลูกชายครั้งเดียว ก็ได้ลูกแฝด! นี่คือบุญใหญ่ที่ฟ้าประทานให้นะ!"
เถียนชิวสุ่ยรู้สึกเพียงว่ามันช่างน่าขันยิ่งนัก
"พวกเจ้า... พวกเจ้าไม่กลัวกรรมตามสนองบ้างหรือ?"
เถียนชิวสุ่ยมองทุกคนในที่นั้นด้วยดวงตาแดงก่ำ ครอบครัวของสามี เพื่อนสนิทของนาง คนที่เคยปกป้องอย่างสุดชีวิตมาสามปี
นางร้องออกมาอย่างเจ็บปวด "ข้าช่วยพวกเจ้า... สามปีมานี้ หากไม่มีรถม้าคันนี้ พวกเจ้าตายไปนานแล้ว!"
"เพียงเพราะข้าคลอดลูกสาว ข้ากับลูกสาวก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นคนหรือ? ไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตอยู่หรือ?"
"หัวใจของพวกเจ้าถูกหมากัดกินไปแล้วหรือ?!"
"อะไรบุญคุณล่ะ?" หลิวจงเว่ยหัวเราะ "ที่เรารอดมาได้ เพราะเราชะตาดี เกี่ยวอะไรกับเจ้า?!"
"เจ้าเป็นแค่เครื่องมือที่เอามาให้รถม้าแค่นั้นแหละ!"
"ใช่แล้ว! เครื่องมืออย่างหนึ่ง ยังคิดว่าตัวเองเป็นนายอีก!"
"ลูกสาวมีค่าอะไร! ลูกชายต่างหากที่ก้าวขาขึ้นฟ้าได้! เจ้ากับลูกสาวขายชาติทั้งเจ็ดคนของเจ้าเป็นเศษสวะ! สมควรตาย!"
ประโยคไร้ยางอายทีละประโยค ใบหน้าเย็นชาทีละใบหน้า...
การเสียสละทั้งหมดของนางเหมือนกับเลี้ยงหมา!
เจ้านหยานหรานหมดความอดทนจะรอต่อไป นางยิ้มอย่างชั่วร้าย ยกมีดสั้นขึ้น เล็งไปที่กลางหน้าผากของเถียนชิวสุ่ย แล้วแทงลงมาอย่างแรง!
"ฉึก—"
ความเจ็บปวดแล่นเข้ามา เลือดอุ่นๆ พร่าเลือนสายตาของนางในทันที
ช่างแค้น...
หากมีชาติหน้า...