หลิวจงหมิงก็ตกใจจนหน้าซีด ขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่!
เขาไม่เคยเห็นสายตาดุร้ายแบบนี้ของเถียนชิวสุ่ยมาก่อน ราวกับจะฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ
เถียนชิวสุ่ยสูดหายใจลึก ๆ ใช้แรงทั้งหมดที่มี
"ว้า ๆ !"
เสียงทารกร้องไห้ก้องกังวานตัดผ่านความเงียบสงัด
"คลอดแล้ว! คลอดแล้ว!"
จางซื่อเห็นเด็กก็ลืมความกลัวไปชั่วขณะ ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวังขึ้นมาทันที
นางกับหลิวจงหมิงรีบก้มลง เตะกรรไกรสนิมเขรอะที่วางอยู่บนพื้นให้กระเด็นไป แล้วก็แทบกระโจนเข้าไปอุ้มเด็ก
"เป็นลูกชายไหม?! เป็นลูกชายอ้วน ๆ หรือเปล่า!" หลิวจงหมิงตื่นเต้นจนเสียงสั่นเทา
แต่แล้ว เมื่อจางซื่ออุ้มเด็กคนแรกขึ้นมาอย่างรุนแรง
"เป็นเด็กหญิงขายทิ้ง!" จางซื่อตะคอกอย่างโมโหจนหน้าเสีย นางโยนเด็กลงบนพื้นทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
หลิวจงหมิงก็ส่ายหน้า สายตาสิ้นหวัง "ทำไมเป็นเด็กหญิงอีกเล่า! ช่างโชคร้ายจริง ๆ !"
"ว้า ๆ !"
เสียงร้องอีกครั้ง จางซื่อแม้จะโกรธ แต่ก็ยังมีหวังอยู่บ้าง
นางยิ้มอย่างฝืน ๆ อดกลั้นความขยะแขยง แล้วเข้าไปดูอีกครั้ง
"คราวนี้... คราวนี้คงเป็นเด็กชายได้แล้วใช่ไหม?" นางพึมพำ คาดหวังแกะผ้าอ้อมออกดู
แต่ความจริงก็เล่นตลกกับนางอีกครั้ง
"เป็นเด็กหญิงอีก?! เถียนชิวสุ่ยคนนี้นางเกิดมาเพื่อมีแต่ลูกสาวหรือไง?! ท้องไม่เอาถ่านจริง ๆ !" ใบหน้าจางซื่อเขียวคล้ำ
คนที่สาม คนที่สี่ คนที่ห้า...
"ว้า ๆ !"
"ว้า ๆ !"
เมื่อทารกคนที่เจ็ดคลอดออกมา จางซื่อก็แทบคลั่งไปแล้ว
"ทำไมเป็นเด็กหญิงขายทิ้งถึงเจ็ดคน?!"
นางโกรธจนตัวสั่น ดวงตาแดงก่ำ ชี้ไปที่ทารกหญิงเจ็ดคน ใบหน้าบิดเบี้ยวราวกับปีศาจ
เถียนชิวสุ่ยกอดลูกทั้งเจ็ดที่เพิ่งคลอดไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
ที่แท้ นี่คือลูกสาวแท้ ๆ ทั้งหกคนที่ในชาติก่อนหลังจากนางสลบไป ถูกพวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ขายอย่างลับ ๆ ราวกับขายปศุสัตว์!
ชาตินี้ที่นางฟื้นขึ้นมาอย่างมีสติ... ก็คลอดพวกนางออกมาครบทุกคน ชาตินี้ พวกมันอย่าหวังแม้แต่จะแตะนิ้วก้อยของลูกสาวนาง!
"เถียนชิวสุ่ย เจ้าคนเลวทราม เจ้าควรตายจริง ๆ ! มีลูกชายสักคนก็ไม่ได้!"
"เชื้อสายตระกูลหลิวของข้า จะต้องมาดับสูญเพราะเจ้าใช่ไหม?!"
จางซื่อเสียงแหลมก้าวร้าว นางพุ่งเข้าไปหมายจะคว้าเด็กมาโยนทิ้งให้ตาย!
"วางลูกของฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!"
เถียนชิวสุ่ยคำรามออกมา ดั่งแม่หมาป่าที่ปกป้องลูก
นางไม่สนใจความอ่อนแอที่เพิ่งคลอดลูกถึงเจ็ดคน รีบพลิกตัวลงจากเตียงทันที!
ความเจ็บปวดราวกับร่างกายฉีกขาดพุ่งเข้ามาในทันใด
เลือดอุ่น ๆ ไหลตามต้นขาเป็นทางยาว หยดลงบนพื้นดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น
เถียนชิวสุ่ยเจ็บจนเหงื่อแตกพลั่ก ตามืดมัวไปชั่วขณะ
แต่ด้วยสัญชาตญาณของความเป็นแม่ ทำให้นางฝืนทนความเจ็บปวดทั้งหมดไว้ได้
เถียนชิวสุ่ยคว้าเด็กหญิงที่ร้องไห้โฮ ๆ นั้นมาจากมือของจางซื่อที่กำลังตกใจกลัว!
นางกอดลูกสาวทั้งเจ็ดที่ผ่ายผอมราวกับลูกแมวน้อยไว้แนบอก
"เถียนชิวสุ่ย เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!" จางซื่อกรีดร้องและถอยหลังหนึ่งก้าว
เถียนชิวสุ่ยจ้องจางซื่อด้วยสายตาเย็นชา สุดท้ายก็จ้องเขม็งไปที่สามีสารเลวอย่างหลิวจงหมิง
"หลิวจงหมิง เราแยกทางกัน!"
หลิวจงหมิงตะลึงงัน ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
"แยกทาง? แม่หญิงที่แม้แต่ลูกชายก็ยังคลอดไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรจะพูดเรื่องแยกทาง!"
เถียนชิวสุ่ยหัวเราะเย็นชา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มประชดประชัน
"ถ้าฉันไม่แยกทาง จะให้ที่กับน้องสาวสุดที่รักของแกอย่างเจ้านหยานหรานได้ยังไงเล่า?!"
พอพูดจบ หลิวจงหมิงก็สะดุ้งทั้งตัว!
ความดูถูกในสายตาหลิวจงหมิงเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกและความผิดอย่างที่สุดในพริบตา
"แก... แกพูดบ้าอะไร! เยียนหรานเป็นน้องสาวบุญธรรมของฉัน!" หลิวจงหมิงพูดโต้แย้งติด ๆ ขัด ๆ
ผู้หญิงเลวนี่ได้ยินหมดเลยหรือ? งั้นที่ตัวเองกับแม่แสร้งทำเป็นดีต่อหน้านางมานาน คงต้องแตกหักสินะ?
แต่พอคิดอีกที ชิวสุ่ยคลอดลูกออกมาแล้ว ไม่มีลูกชาย ก็ไม่สำคัญอะไรแล้ว
ที่แสร้งทำเป็นดีมานานขนาดนี้ ก็เพื่อลูกชายในท้องของเถียนชิวสุ่ยไม่ใช่หรือ!
ตอนนี้คลอดออกมาแล้ว ก็ไม่ต้องแสร้งทำอีกต่อไป!
ทันใดนั้น ก็มีเสียงดัง "ปัง" ใหญ่!
ประตูไม้ที่ไม่ได้แข็งแรงอะไรอยู่แล้ว ถูกเตะจนเปิดออกจากข้างนอกอย่างหยาบคาย
สายลมหนาวเจ็บแสบพัดเข้ามาในห้องคลอดที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
จากนั้น ผู้คนจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามา
คนนำคือเถ้าแก่หลิว พ่อสามีของเถียนชิวสุ่ย
ตามหลังเถ้าแก่หลิวมาคือพี่สามีหลิวจงกวง น้องสามีหลิวจงเว่ย และภรรยาของพวกเขา เสี่ยวจางซื่อกับอูเอ้อฮวา
ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ น้องชายแท้ ๆ ของพ่อสามีอีกสองคนคือลุงสองหลิวกับลุงสามหลิว ก็เดินตามเข้ามาอย่างถือดี!
ที่นี่คือห้องคลอดนะ!
พวกผู้ชายพวกนี้ไม่คิดถึงแม้แต่ข้อควรระวังระหว่างหญิงชาย แค่แห่กันเข้ามามองตรง ๆ แบบนี้!
คนพวกนี้ไม่เคยคิดถึงเถียนชิวสุ่ยในฐานะคนเลยแม้แต่น้อย คิดแค่ว่านางเป็นสัตว์ที่เอาไว้คลอดลูก!
เถียนชิวสุ่ยปราดเปรียว รีบคว้าผ้าห่มเก่าที่เต็มไปด้วยรอยปะและคราบเลือดขึ้นมาปิดขาที่เปื้อนเลือดของตัวเองไว้
เถียนชิวสุ่ยโกรธจนตัวสั่น
ปกติแล้ว คนในตระกูลหลิวพวกนี้เวลาพบหน้าเถียนชิวสุ่ยก็จะสุภาพนอบน้อม หลอกลวงนางมานานถึงสองปี
แต่พอคลอดลูกออกมา สามีที่อ่อนโยนเอาใจใส่ แม่สามีที่ใจดีเป็นกันเอง ครอบครัวทั้งหมดก็ไม่เห็นค่าเหมือนเดิมอีกต่อไป!
เพียงเพราะคลอดลูกสาว ไม่ได้ลูกชาย ก็ไม่มีใครเคารพเถียนชิวสุ่ยจากใจจริง!
นี่คือโลกนี้!
"โอ้ย ๆ ! นี่มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรกันเนี่ย!"
พี่สะใภ้ใหญ่เสี่ยวจางซื่อเป็นคนแรกที่พูดจาเยาะเย้ย
เสี่ยวจางซื่อปิดจมูก มองทารกหญิงทั้งเจ็ดบนเตียงด้วยความรังเกียจเต็มหน้า
"คลอดเด็กหญิงขายทิ้งมาเจ็ดคน บรรพบุรุษตระกูลหลิวของเราโดนราดเลือดหมาไปแล้วหรือไง!"
อูเอ้อฮวา ภรรยาน้องสามี ตามมาด้วยการกลอกตา
"พี่สะใภ้สอง ท้องพี่ไม่เอาถ่านก็ช่างเถอะ ยังจะป่วนเรื่องแยกทางอีกหรือ?"
หลิวจงกวง พี่สามี เปลี่ยนเป็นหน้ากากคนดีหน้าซื่อใจคด ถอนหายใจอย่างมีสติสัมปชัญญะ
"น้องสะใภ้เอ๋ย พูดแบบนี้ไม่ถูกต้องนะ"
"แยกทาง? นั่นไม่ให้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมาหัวเราะเยาะตระกูลหลิวของเราหรือ?"
"พี่ชายรู้ว่าเธอคลอดลูกสาวออกมาเจ็ดคนพร้อมกัน คงอึดอัดใจ คิดว่าทำให้บรรพบุรุษตระกูลหลิวเสื่อมเสีย"
"แต่เธอก็ไม่ควรใช้การแยกทางมาทำเป็นอาละวาดนะ!"
ทักษะการกลับคำพูดแบบนี้ หลิวจงกวงใช้ได้อย่างช่ำชองมาก
เห็นได้ชัดว่าตระกูลหลิวไม่รู้จักหน้าอาย แต่พอพูดจากปากหลิวจงกวง กลับกลายเป็นเถียนชิวสุ่ยที่ทำผิดต่อตระกูลหลิว!
หลิวจงเว่ย น้องสามี ยืนพิงกรอบประตูอย่างเกียจคร้าน สายตามองเถียนชิวสุ่ยอย่างหยาบโลน
"พี่สะใภ้สอง อย่าดื้อดึงเลย"
"คิดว่าแยกทางไปแล้ว จะไปไหนได้?"
"พี่ชายเก่ง ๆ สองคนที่บ้านเธอตายไปนานแล้ว! เหลือก็แค่พ่อแก่ตาข้างหนึ่งบอดกับแม่ที่ไอเป็นเลือดตลอดปี!"
"กลับไปแล้วจะทำอะไรได้? ทั้งครอบครัวสิบปาก จะกินลมกินแล้งหิวตายกันไหม?"
"ใช่แล้ว!" เถ้าแก่หลิว พ่อสามี ไอแห้ง ๆ สองที แล้ววางท่าทางเป็นใหญ่
"ลูกสะใภ้คนรอง เธอคลอดลูกชายไม่ได้ เป็นความผิดของเธอ!"
"ตระกูลหลิวของเราไม่ได้ขับเธอออกจากบ้าน ก็ถือว่าเมตตาที่สุดแล้ว!"
ลุงสองหลิวกับลุงสามหลิวก็เริ่มแสดงความอาวุโสช่วยพูด
"ชิวสุ่ยเอ๋ย ฟังลุงพูดหน่อยเถอะ ผู้หญิงทั้งชีวิตก็เพื่อปรนนิบัติสามีและเลี้ยงดูลูก"
"บ้านเธอน่ะเละเทะขนาดนั้น กลับไปก็มีแต่ตาย"
"ยอมกราบหัวขอลาโทษให้คนรองซะ แล้วก็ยังพอใช้ชีวิตกันต่อไปได้!"
คนพวกนี้พูดกันคนละประโยค ทั้งอ่อนทั้งแข็ง ทั้งขู่เข็ญทั้งล่อลวง
คนพวกนี้ต้องการหักกระดูกสันหลังของเถียนชิวสุ่ย ให้ยอมจำนนต่อชะตากรรม ยอมเป็นเครื่องมือให้ตระกูลหลิวดูดเลือดไปตลอดชีวิต!
เถียนชิวสุ่ยกอดลูกสาวทั้งเจ็ด อยู่ตัวคนเดียวบนเตียงที่ขาดวิ่น
ทั้งห้องเต็มไปด้วยใบหน้าของคนตระกูลหลิว ไม่มีใครพูดอะไรเป็นมนุษย์กับเถียนชิวสุ่ยสักคนเดียว
นี่คือความทุกข์ยากไร้ที่พึ่ง!
แม่สามีจางซื่อหรี่ตามุ้ม ๆ คิดว่าเคี่ยวเข็ญพอแล้ว ก็ตบขาตัวเอง
"เอาล่ะ ๆ ! ตระกูลเราก็ไม่ได้จะไม่ให้ที่ยืนนะ ใครจะไปคิดว่าเธอพูดแยกทางก็เพราะคลอดลูกแล้วเพ้อเจ้อ ถ้าลูกสะใภ้คนรองรู้สึกตัวว่าผิด ฉันก็ขอเป็นตัวแทนคนรองตัดสินใจให้!"
จางซื่อแสดงความโลภออกมาทางสายตา ชี้ไปที่ทารกหญิงทั้งเจ็ดที่เพิ่งคลอด
"เธอไม่ใช่กลัวว่าตระกูลหลิวจะเลี้ยงไม่ไหวหรือ?"
"ง่ายนิดเดียว!"
"เด็กหญิงทั้งเจ็ดคนนี้ เราจะเก็บคนโตไว้คนเดียว!"
"ที่เหลืออีกหกคน พรุ่งนี้เช้าหาพ่อค้าคนขายเด็กมาขายทิ้งให้หมด!"
"แล้วเอาเงินมาให้ตระกูลหลิว แล้วค่อยมากราบขอโทษเรา เรื่องที่เธอคลอดเด็กหญิงขายทิ้งมาถึงเจ็ดคน กับที่พูดจาเพ้อเจ้อเรื่องแยกทาง ก็ถือว่าจบกัน เราจะทำเป็นไม่เคยเกิดขึ้น!"