จางเสี่ยวชุ่ยลื่นไถลจนล้มลงไปในกองหิมะ
มือของนางยื่นไปยันพื้นโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับยันลงบนศพที่แข็งทื่อเพราะถูกแช่แข็ง
“กร๊อบ!”
แขนของศพหักลงใต้แรงกดของจางเสี่ยวชุ่ย ราวกับแท่งน้ำแข็ง
ตรงรอยหักไม่มีเลือด มีเพียงน้ำแข็งสีขาวซีดกับเนื้อเยื่อสีดำคล้ำ
“กรี๊ด—!”
จางเสี่ยวชุ่ยตกใจจนกรีดร้องเสียงแหลมอย่างหวาดผวา นางกลิ้งล้มลุกคลุกคลานถอยหนี
“หุบปาก! อยากเรียกพวกปีศาจมาที่นี่หรือไง!”
เจ้าเยี่ยนหรานสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวหนาหนัก จ้องจางเสี่ยวชุ่ยอย่างดุดัน
แต่ก็สายเกินไปแล้ว
เสียงกรีดร้องของจางเสี่ยวชุ่ยดังสะท้อนไปไกลบนถนนที่เงียบงันราวกับไร้ชีวิต
“โฮก—!”
เสียงคำรามชวนขนลุกหลายครั้งดังมาจากตรอกลึกท่ามกลางลมและหิมะ
ซอมบี้น้ำแข็งสุดขั้วห้าตัวที่หลุดรอดมาได้ดมกลิ่นมนุษย์ที่ยังมีชีวิต
ซอมบี้เคลื่อนไหวด้วยท่าทางพิลึกพิลั่น แขนขาแข็งทื่อแต่กลับพุ่งทะยานออกมาจากพายุหิมะด้วยความเร็วสูง!
ดวงตาสีเทาขาวของพวกมันจับจ้องคนตระกูลหลิวที่อยู่หน้าสุด ก่อนอ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวและเมือกสีดำ
“ปีศาจ! ปีศาจมาแล้ว!”
อูเอ้อฮวาตกใจจนปัสสาวะราด คว้าหลิวโส่วไฉลูกชายของตนแล้ววิ่งหนีทันที
สถานการณ์พลันอลหม่าน
คนตระกูลหลิวผลักกันไปมาเพื่อเอาชีวิตรอด
หลิวจงเว่ยอยากหนีให้เร็วขึ้น จึงผลักจางเสี่ยวชุ่ยไปขวางซอมบี้ที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างแรง
“พี่สะใภ้ใหญ่ ช่วยขวางไว้ที!”
“หลิวจงเว่ย เจ้ามันเดรัจฉาน!”
จางเสี่ยวชุ่ยเสียหลัก พุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของซอมบี้ตัวหนึ่ง
ซอมบี้กัดเข้าที่ไหล่ของนางคำหนึ่ง แล้วกระชากเนื้อหนังที่ติดปุยฝ้ายออกไปชิ้นใหญ่!