บนใบหน้าของเจ้าเยี่ยนหรานยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่
“พี่จงหมิง ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เราไปบอกแผนนี้กับท่านพ่อบุญธรรมกันเลยเถอะ”
“มีเพียงอาศัยกำลังของสกุลจ้าวในตอนนี้ เราถึงจะออกไปตามหาร่องรอยของเถียนชิวสุ่ยได้อย่างปลอดภัย”
ทั้งสองเห็นพ้องกัน จึงประคองกันกลับไปยังโถงใหญ่ทันที
เวลานี้ บรรยากาศในโถงใหญ่ตึงเครียดถึงขีดสุด
จ้าวจินฝูกำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย
ก่อนหน้านี้จ้าวจินฝูส่งหน่วยสอดแนมฝีมือดีที่สุดสองคนออกไปสำรวจสถานการณ์ข้างนอกท่ามกลางพายุหิมะ เพื่อหาทางรอด
ทันใดนั้น
ประตูโถงใหญ่ก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง
หน่วยสอดแนมสองคนเลือดท่วมตัว คลานกระเสือกกระสนเข้ามาล้มลง
“นายท่าน! นายท่าน!”
เสียงของหน่วยสอดแนมเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“ข้างนอก... ข้างนอกเหมือนนรกชัด ๆ!”
“ตามถนนเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดกินคนพวกนั้น!”
จ้าวจินฝูกระชากคอเสื้อของหน่วยสอดแนมคนหนึ่ง
“ข้าสั่งให้พวกเจ้าไปหาทางรอด! หาเสบียง! พูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ทำไม!”
หน่วยสอดแนมตัวสั่นระริก ริมฝีปากสั่นระหว่างพูด ดวงตาเบิกกว้าง
“พวกเราไปที่ถนนสายหลักทางตะวันตกของเมือง...”
“นายท่าน ท่านไม่มีทางเชื่อแน่ว่าพวกเราเห็นอะไร!”
“บนถนนสายหลักทางตะวันตกของเมือง มีซากสัตว์ประหลาดนอนเกลื่อนอย่างน้อยหนึ่งพันตัว!”
“พวกมันถูกหน้าไม้ไม้เนื้อแข็งอันน่าสะพรึงกลัวยิงทะลุหัวทั้งหมด!”
ทุกคนในโถงใหญ่พอได้ยินจำนวนดังกล่าว ต่างก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่