“ตุบ!”
กระบี่เล่มยาวในมือจ้าวจินฝูร่วงลงพื้น เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะก้มเก็บ
“ของวิเศษ... เป็นของวิเศษล้ำค่าไร้เทียมทานจริง ๆ!”
“มีรถคันนี้แล้ว ข้าก็เป็นจักรพรรดิในวันสิ้นโลกนี้ได้!”
องครักษ์ที่เหลืออยู่ไม่กี่คนของสกุลจ้าวก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น พวกเขาชักดาบออกมาเตรียมพุ่งเข้าไป
“หยุดก่อน! ท่านพ่อบุญธรรม”
จ้าวหยานหรานคว้าแขนเสื้อของจ้าวจินฝูไว้
แม้นางจะริษยาจนแทบคลั่ง แต่นางก็ยังใจเย็นกว่าจ้าวจินฝูมาก
จ้าวหยานหรานชี้ไปยังหลังคารถม้า
“ท่านพ่อบุญธรรม ลืมซากสัตว์ประหลาดที่เกลื่อนถนนไปแล้วหรือเจ้าคะ?”
“รถม้าคันนี้มีกลไกป้องกันที่น่าสะพรึงกลัว!”
“บุกเข้าไปตรง ๆ มีแต่ตายสถานเดียว!”
จ้าวหยานหรานหันไปมองหลิวจงหมิง
เวลานี้หลิวจงหมิงกำลังจ้องรถม้าเขม็ง
“พี่จงหมิง ถึงตาท่านออกโรงแล้ว”
จ้าวหยานหรานผลักหลิวจงหมิง
“ต่อให้กลไกของเถียนชิวสุ่ยร้ายกาจแค่ไหน นางก็คงไม่ยิงสามีตัวเองหรอกกระมัง?”
“เดินเข้าไปเดี๋ยวนี้”
“จำไว้ ต้องทำท่าให้น่าสมเพช น่าเวทนา และสำนึกผิดที่สุด!”
“ขอแค่เถียนชิวสุ่ยใจอ่อน ยอมให้เจ้าเข้าไปในเขตแสงสีแดงนั่น”
“เจ้าก็รีบควบคุมตัวเถียนชิวสุ่ย แล้วเปิดประตูรถเสีย!”
หลิวจงหมิงสะดุ้งเมื่อถูกผลัก
เมื่อมองแสงสีแดงอันอบอุ่น ความมั่นใจอย่างยิ่งยวดก็ผุดขึ้นในใจ
หลิวจงหมิงจัดเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของตัวเองให้เข้าที่