สิ้นเสียงนั้น
บริเวณรอบแผงค้าพลันเงียบกริบราวกับป่าช้า
ชาวสวนผักสิบกว่าคนที่หนาวจนตัวสั่นต่างเบิกตากว้าง มองเถียนแม่ราวกับกำลังมองเทพเซียน
เหมาหมดเลยหรือ?!
ผักสามพันจิน เหมาหมดในคราวเดียวเลยหรือ?!
แม้แต่พ่อค้าขายหมั่นโถวที่เมื่อครู่ยังเยาะเย้ยอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้ก็ทำหน้าเหมือนไก่ถูกบีบคอ
คางของพ่อค้าหมั่นโถวแทบหล่นถึงพื้น แก้มแดงก่ำ อยากมุดแผ่นดินหนีเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เงินแตกสิบตำลึง!
ยายแก่จนกรอบคนนี้กลับโยนเงินสิบตำลึงออกมาได้อย่างไม่ยี่หระ!
ตาเฒ่าหวังตื่นเต้นจนทรุดเข่าลงกับพื้น น้ำตาเอ่อขึ้นมาในพริบตา
“พระโพธิสัตว์มาโปรดชัด ๆ! พี่สะใภ้ ท่านเป็นพระโพธิสัตว์มีชีวิตจริง ๆ!”
“ท่านช่วยชีวิตเด็กและคนแก่จากสิบกว่าหมู่บ้านของพวกเราไว้!”
“เงินสิบตำลึงนี่มากเกินไปแล้ว ผักพวกนี้อย่างมากก็มีค่าแค่ห้าหกตำลึงเอง!”
เถียนแม่รีบประคองตาเฒ่าหวังให้ลุกขึ้น ในใจก็รู้สึกขมขื่นอยู่บ้าง
ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวมีความสามารถ ตอนนี้ตระกูลเถียนของนางอาจตกอยู่ในสภาพย่ำแย่ยิ่งกว่าตาเฒ่าหวังเสียอีก
“รับไว้เถอะพี่ใหญ่ หิมะตกหนักจนภูเขาใกล้จะถูกปิดแล้ว เอาเงินนี่กลับไปซื้อแป้งหยาบ เนื้อกับเสบียงเพิ่มหน่อย จะได้มีชีวิตรอดผ่านฤดูหนาวไปได้” นางเตือนเป็นนัยแล้ว
“แต่ข้ามีข้อแม้ข้อหนึ่ง”
เถียนแม่ชี้ไปนอกตลาดผัก
“พวกท่านต้องช่วยเข็นผักพวกนี้ไปไว้ในตรอกตันทางตะวันออกของเมืองให้ข้าทั้งหมด”