บทที่ 41 กักตุนฟักเขียว แตงกวา บวบ ถั่วฝักยาว ถั่วแขก ถั่วฝักแบน ถั่วลันเตา อย่างละหมื่นชั่ง
ชาวนาร่างกำยำกระโดดขึ้นเกวียนวัวทันที สะบัดแส้พลางตะโกนอย่างตื่นเต้น
“ได้เลย! พี่สะใภ้ใหญ่คอยดูเถอะ!”
“ย่ะ!”
เกวียนวัวหนักทั้งห้าคันซึ่งบรรทุกผักกาดขาวมาเต็มเอี๊ยด เคลื่อนขบวนมุ่งหน้าไปยังตรอกด้านหลังอย่างเอิกเกริก
จัดการผักกาดขาวเรียบร้อยแล้ว เถียนแม่ก็เพ่งสายตาราวกับเรดาร์ ล็อกเป้าไปยังแผงขายผักใบเขียวที่อยู่ข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว
พ่อค้าแม่ค้าตามแผงเหล่านี้เป็นชาวบ้านละแวกใกล้เคียง แต่ละคนมีผักตรงหน้าเพียงไม่กี่สิบชั่งเท่านั้น
ทว่ามีผักหลากหลายชนิด
กุยช่ายเขียวสดขึ้นเงา ขึ้นฉ่ายจีนกรอบฉ่ำน้ำ และผักโขมจีนใบหยัก
ยังมีผักโขมแดงกับผักกาดขมที่มัดเป็นกำแน่นเรียงกันอยู่เป็นพวง ๆ
เถียนเหล่าฮั่นรับหน้าที่เจรจาซื้อขายโดยสมัครใจ
เขาเดินไปหาพ่อค้าแผงหนึ่ง
“กุยช่ายนี่ขายอย่างไร?”
“มัดละสองอีแปะ!”
“แล้วขึ้นฉ่ายจีนนี่ล่ะ?”
“ชั่งละหนึ่งอีแปะ!”
เถียนเหล่าฮั่นไม่ต่อราคาแม้แต่น้อย เขาล้วงเงินอีแปะกำใหญ่จากถุงเงิน แล้วเทโครมลงในตะกร้าของพ่อค้า
“เอาหมด! ยกไปทั้งตะกร้าเลย!”
เถียนเหล่าฮั่นมีกำลังมากราวกับวัว
เขาหิ้วตะกร้าผักหนักตะกร้าละห้าสิบชั่งไว้คนละข้าง แล้วสาวเท้ายาว ๆ ไปยังรถเข็นล้อเดียวที่เพิ่งจ้างมา
ส่วนเถียนแม่เดินตามหลัง คอยโปรยเงินอย่างไม่ยั้งมือ
“ผักกองนี้ ข้าเหมาหมด!”
“ผักบุ้งกับอัลฟัลฟาฝั่งนั้นมีเท่าไรก็เอามาให้หมด ขนขึ้นรถให้หมดเลย!”
“ใช่แล้ว แล้วคนขายผักกาดเขียวอ่อนคนนั้น อย่าเพิ่งไป ผักของเจ้าข้าก็ซื้อหมดเหมือนกัน!”