เถียนชิวสุ่ยเลื่อนกระจกรถลงเล็กน้อย แล้วตะโกนไปยังม้าสีแดงที่ลากรถอยู่ข้างหน้า
“เฮ้ เจ้าตัวใหญ่!”
“ตัวแดงขนาดนี้ ต่อไปเรียกเจ้าเสี่ยวหงดีไหม?”
หูของม้าสีแดงกระตุกพรึ่บ
ฝีเท้าที่กำลังวิ่งดูเหมือนจะสะดุดไปครึ่งก้าว แม้แต่ลมหายใจร้อนที่พ่นออกจากรูจมูกก็หนักหน่วงขึ้นหลายส่วน
เห็นได้ชัดว่ามันไม่ชอบชื่อนี้
“ไม่ชอบหรือ?”
เถียนชิวสุ่ยลูบคาง
“งั้นเรียกเสี่ยวหม่า? เสี่ยวไป๋? เสี่ยวเฮย?”
“ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็เรียกวั่งไฉดีไหม?”
ม้าสีแดงที่ลากรถอยู่ข้างหน้าหยุดกึกทันที
กีบทั้งสี่ครูดหิมะจนเป็นร่องลึก
ม้าสีแดงหันหัวใหญ่โตกลับมาอย่างฉับพลัน
ดวงตากลมโตดุจกระดิ่งทองแดงจ้องเถียนชิวสุ่ยที่อยู่ในห้องคนขับเขม็ง
จากนั้น
เสียงทุ้มกังวานราวกับฟ้าผ่า ทั้งยังห้าวหาญแบบชายฉกรรจ์ ก็ดังกึกก้องขึ้นในหัวของเถียนชิวสุ่ยกับเถียนเหล่าฮั่น!
“หุบปาก! นังผู้หญิงไร้ความรู้!”
“เสี่ยวหง เสี่ยวไป๋ วั่งไฉอะไรกัน!”
“ชื่อห่วย ๆ พวกนั้นมันอะไรกัน!”
“ฟังให้ดี ข้ามีชื่อ!”
“ข้าชื่อตี้ว่าง!”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้มีดในมือเถียนเหล่าฮั่นแทบร่วงลงพื้น เขาตกใจจนสะดุ้งโหยง
เถียนชิวสุ่ยเองก็หดม่านตาลงทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“เจ้า... เจ้าพูดได้ด้วยหรือ?!”
ในช่วงหลายปีที่โลกก่อนเข้าสู่วันสิ้นโลก เถียนชิวสุ่ยเคยพบสัตว์ป่ากลายพันธุ์มานับไม่ถ้วน
แต่ไม่เคยเจอสัตว์ประหลาดที่สื่อสารกับมนุษย์ได้โดยตรงมาก่อน!