ราวกับเพียงชั่วพริบตาก็ก้าวข้ามจากขุมนรกน้ำแข็งหนาวสุดขั้ว เข้าสู่ไร่นาแถบชนบทที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ภายในเขตอยู่อาศัย
เถียนแม่กำลังร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ
ในห้องนอนขนาดใหญ่ถึง 40 ตารางเมตร เด็กหญิงแรกเกิดทั้งเจ็ดคนราวกับนัดกันไว้ กำลังแผดเสียงร้องไห้จ้า
เสียงร้องดังระงมสลับกันไปมา จนแทบทำให้หูหนวก
“เป่าเบากำลังหิว ต้องป้อนนมแพะแล้ว”
“โอ๊ย ผ้าอ้อมของเอ้อร์เป่าเปียกแล้ว ต้องรีบเปลี่ยน ไม่อย่างนั้นก้นจะแดงเอา”
“ทำไมซานเป่าก็ร้องไห้ด้วย ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“ซื่อเป่าก็ดื่มนมนะจ๊ะ”
“อู่เป่า ยายจะทำหน้าลายให้หนูนะ~”
“ลิ่วเป่ากับชีเป่าว่านอนสอนง่ายจริง ๆ อย่าเพิ่งร้องนะ เดี๋ยวยายทวดชงนมผงให้”
ผ้ากันเปื้อนของเถียนแม่ยังเปื้อนแป้งอยู่เลย
นางหมุนวนไปมาระหว่างเปลทั้งเจ็ดราวกับลูกข่าง
แทบดูแลไม่ทัน
เถียนเหล่าฮั่นรีบพับแขนเสื้อแล้ววิ่งเข้าไปช่วย
เขาอุ้มเถียนจินเป่าที่ร้องไห้หนักที่สุดขึ้นมาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“หลานสาวคนดี ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง ตากอดหน่อย”
ใบหน้าเหี่ยวย่นของเถียนเหล่าฮั่นยิ้มจนกลายเป็นดอกเบญจมาศ
เขาโยกทารกน้อยในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยนที่สุด
หลังกล่อมเด็ก ๆ ที่อยู่ด้านหน้าให้สงบลงได้
เถียนแม่ก็ถอนหายใจยาว ก่อนหันไปถลึงตาใส่เถียนเหล่าฮั่น
“มัวแต่ปลอบเด็ก แล้วสัตว์เลี้ยงข้างหลังล่ะ ไม่ดูแลหรือไง?”
“ลูกหมูร้องหิวโหยกันใหญ่ ถ้าไม่รีบให้อาหาร เดี๋ยวก็ชนคอกพังหรอก!”
“แถมเล้าไก่เล้าเป็ดก็เต็มไปด้วยมูลสัตว์ กลิ่นเหม็นจนแทบตายแล้ว!”
เถียนเหล่าฮั่นถึงกับตบต้นขาตัวเอง