เจ้าเยี่ยนหรานฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัสที่แล่นมาจากไหล่ขวา
พยายามปรับสีหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบีบน้ำตาให้ไหลอาบแก้มสองสาย
เจ้าเยี่ยนหรานพยุงตัวลุกจากตั่งนุ่มอย่างยากลำบาก แล้วโซเซเดินไปกลางโถงใหญ่
“พี่จงหมิง... พี่อี้เฉิน...”
เสียงของเจ้าเยี่ยนหรานอ่อนระโหย สั่นเครือจนชวนให้ใจสลาย
นางดูราวกับดอกไม้สีขาวบอบบางที่กำลังจะโรยราท่ามกลางพายุหิมะ
หลิวจงหมิงได้ยินเสียงจึงหันไปมอง
พอเห็นใบหน้าของเจ้าเยี่ยนหรานเปรอะเปื้อนเลือด กับบาดแผลฉกรรจ์บนหัวไหล่ หัวใจของเขาก็อ่อนยวบลงทันที
แม้ก่อนหน้านี้เขาจะเคยแค้นเจ้าเยี่ยนหรานที่วางแผนพลาด
แต่ตอนนี้เขามีพลังพิเศษแล้ว ความมั่นใจก็พุ่งทะลุเพดาน ความขุ่นเคืองเพียงน้อยนิดนั้นจึงมลายหายไปนานแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอยากให้นางช่วยให้กำเนิดลูกชายด้วย
“หยานหราน! ทำไมถึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้?!”
หลิวจงหมิงรีบก้าวเข้าไปหา แล้วดึงเจ้าเยี่ยนหรานเข้ามากอดไว้
เจ้าเยี่ยนหรานเอนซบอกเขาตามจังหวะ พร้อมร่ำไห้จนใบหน้าเปื้อนน้ำตา
“พี่จงหมิงไม่เป็นไรจริง ๆ ด้วย... ดีเหลือเกิน...”
“ตอนที่พี่ถูกผู้หญิงใจร้ายอย่างเถียนชิวสุ่ยยิงเข้าที่อก หัวใจฉันแทบแตกสลาย”
“ฉันพยายามสุดชีวิตจะพุ่งเข้าไปช่วยพี่ แต่สุดท้าย... สุดท้ายเถียนชิวสุ่ยยังคิดจะฆ่าฉันด้วย...”
เจ้าเยี่ยนหรานพร่ำบอกทั้งน้ำตา พลางจงใจเผยไหล่ขวาที่บาดเจ็บให้หลิวจงหมิงเห็น
“ดูสิ นี่ถูกนางยิงทะลุด้วยหน้าไม้กล”
“ถ้าฉันไม่โชคดี ตอนนี้คงไม่ได้เจอพี่แล้ว ฮือ ๆ...”
เจ้าเยี่ยนหรานปกปิดเรื่องที่ตนหนีเอาตัวรอดกลางศึก ทั้งยังคิดจะทิ้งหลิวจงหมิงได้อย่างแนบเนียน
แล้วโยนความผิดทั้งหมดให้เถียนชิวสุ่ย
วาดภาพตัวเองให้กลายเป็นหญิงสาวผู้ทุ่มเทเพื่อความรักโดยไม่ห่วงชีวิต