แต่ก็ไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันถึงเพียงนั้น พวกเขาซื้อผักครั้งละมาก ๆ ย่อมดึงดูดความสนใจ ถึงจะแปลงโฉมอำพรางตัวได้ หลายวันแรกอาจไม่มีใครสังเกตเห็น แต่ผ่านไปอีกสองสามวันก็ต้องมีคนเอะใจอยู่ดี
สมุนไพร เครื่องข้าว น้ำมัน เนื้อสัตว์ ไข่...ของพวกนี้ถูกซื้อจนเกลี้ยงหมด คงมีคนสังเกตเห็นแน่
ตอนนี้พวกเขาแค่ระวังตัวไปตามสัญชาตญาณ คิดเสียว่ามีเรื่องน้อยก็สบายใจมาก
สองสามีภรรยาสูงวัยทำได้เพียงเร่งฝีเท้าเงียบ ๆ เดินตามกลิ่นเครื่องเทศฉุนแรงไปจนถึงแผงเครื่องปรุงตรงมุมในสุดของตลาด
บริเวณนี้กองต้นหอมใหญ่เป็นมัด ๆ ขิงแก่ยังมีดินติดอยู่ และกระเทียมเปลือกสีม่วงไว้เต็มไปหมด
นอกจากนี้ยังมีต้นหอม ผักชี โหระพาญี่ปุ่น สะระแหน่ และยี่หร่า...
สำหรับคนสมัยโบราณ ขิงกับกระเทียมไม่ใช่แค่เครื่องปรุง แต่ยังเป็นยาที่ใช้รักษาคนได้ด้วย!
“แม่ของลูก ดูขิงแก่พวกนั้นสิ หัวใหญ่จริง ๆ รสเผ็ดคงเข้มข้นน่าดู!”
เถียนเหล่าฮั่นชี้ไปยังกองขิงสูงเกือบเท่าตัวคน ดวงตาเป็นประกาย
“ถ้าถึงฤดูหนาวแล้วหนาวจนตัวสั่น...”
“หั่นขิงแก่สักสองสามแว่น ใส่น้ำตาลทรายแดงพื้นบ้านที่ซื้อมาเมื่อวาน แล้วเคี่ยวในกระทะเหล็กให้ได้น้ำขิงร้อน ๆ สักชามใหญ่!”
“ดื่มรวดเดียวให้หมด เดี๋ยวเหงื่อก็ออกทั่วตัว ลมหนาวจับอะไรก็ขับไล่ได้ทั้งนั้น!”
เถียนแม่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
“แล้วก็กระเทียมเปลือกม่วงกับโหระพาญี่ปุ่นนั่นอีก!”
“เวลากินอาหารทะเลหรือเนื้อปลา ถ้าไม่มีโหระพาญี่ปุ่นช่วยดับกลิ่นคาว ก็คงกินไม่ลงเลย”