“???”
“!!!”
ด้านหลังซากปรักหักพังที่อยู่ไกลออกไป
คนจากสกุลจ้าวและตระกูลหลิวซึ่งซ่อนตัวสังเกตการณ์อยู่ในที่มืด
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนต่างสูดปากด้วยความหวาดผวา
เมื่อครู่พวกเขายังคิดว่าแผนทรมานตัวเองเพื่อหลอกให้ตายใจของหลิวจงหมิงได้ผลแล้วเสียอีก
ใครจะคิดว่าสิ่งที่รออยู่กลับเป็นลูกธนูที่ยิงออกมาอย่างไร้ปรานี!
เดิมทีเจ้าเยี่ยนหรานหลบอยู่หลังจ้าวจินฝู รอรับผลประโยชน์อยู่เฉย ๆ
แต่พอเห็นหลิวจงหมิงถูกยิงกระเด็น เจ้าเยี่ยนหรานก็ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก
“พี่จงหมิง!”
เจ้าเยี่ยนหรานเผลอร้องเรียกออกมา
นั่นไม่ใช่เพราะเป็นห่วงเขา แต่เป็นเพราะหวาดกลัวสุดขีด!
หลิวจงหมิงคือไพ่ตายเพียงใบเดียวที่นางใช้ควบคุมเถียนชิวสุ่ยได้
ตอนนี้ไพ่ตายหายไปแล้ว แล้วเสบียงเต็มคันรถนั่นจะทำอย่างไร?
เจ้าเยี่ยนหรานเงยหน้าขึ้นพอดีกับสบตาเถียนชิวสุ่ยบนรถม้า ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบราวกับยมทูต
ความหนาวเหน็บที่แล่นลึกถึงกระดูกพุ่งจากฝ่าเท้าของเจ้าเยี่ยนหรานขึ้นไปถึงกลางศีรษะในพริบตา!
อันตราย!
เถียนชิวสุ่ยเห็นนางแล้ว!
บนรถม้า เถียนชิวสุ่ยค่อย ๆ ดึงคันรั้งของหน้าไม้กลซ้ำ เริ่มขึ้นลูกดอกดอกที่สอง
เสียงกลไกใสกังวานท่ามกลางพายุหิมะ ราวกับท่วงทำนองเร่งชีวิต
เถียนชิวสุ่ยไม่มีทางปล่อยนางไปแน่!
“นังแพศยา! เถียนชิวสุ่ย นังแพศยาใจคอโหดเหี้ยม!”
เจ้าเยี่ยนหรานฉีกหน้ากากอ่อนแอไร้พิษภัยที่สวมไว้เป็นประจำทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง
นางหลบอยู่หลังที่กำบังราวกับหญิงปากตลาด ชี้ไปทางรถม้าแล้วด่ากราด
“กล้าฆ่าสามีตัวเองได้ยังไง!”
“ตระกูลหลิวเลี้ยงดูเจ้า ให้อาหารเจ้า แล้วเจ้าตอบแทนพวกเขาแบบนี้หรือ!”
“สักวันเจ้าต้องตกนรกขุมที่ 18!”
เจ้าเยี่ยนหรานด่าทออย่างบ้าคลั่ง พลางตัวสั่นงันงกถอยหนีสุดชีวิต