เหล่าผู้คุ้มกันพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
ขวัญกำลังใจสลายไปในพริบตา
ผู้คุ้มกันขี้ขลาดหลายคนถึงกับคุกเข่าลงบนหิมะ โขกศีรษะขอชีวิตอย่างบ้าคลั่ง
จ้าวจินฝูที่อยู่ไกลออกไปยังชูกระบี่ค้างอยู่กลางอากาศ
ดวงตาเบิกกว้างราวกับระฆังทองแดง ปากอ้าค้างจนพูดไม่ออกสักคำ
ความเชื่อมั่นในโลกทั้งใบพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง!
“หายไปแล้ว... เป็นไปได้อย่างไร?”
หลังความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด สิ่งที่ตามมาคือความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าตนไปล่วงเกินตัวตนเช่นไรเข้า
ในวันสิ้นโลกนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว
คนที่เคยถูกใครต่อใครรังแกได้ง่าย ๆ บัดนี้กลับกลายเป็นเทพผู้กุมอำนาจชี้เป็นชี้ตาย!
“หนี... รีบหนีเร็ว!”
จ้าวจินฝูได้สติราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
แม้แต่กระบี่ที่ตกอยู่บนพื้นก็ไม่คิดจะเก็บแล้ว
เขาหันหลังพาผู้คุ้มกันที่เหลือไม่กี่คนหนีเตลิดไปยังคฤหาสน์สกุลจ้าวอย่างหมดสภาพ
ทั้งกลิ้งทั้งคลาน ดูน่าอนาถถึงขีดสุด
พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองพื้นที่ว่างเปล่าผืนนั้นอีก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการตามหารถม้าวิเศษอะไรนั่น
ท่ามกลางพายุหิมะ เหลือเพียงจ้าวหยานหรานที่บาดเจ็บสาหัสใกล้สิ้นใจ กับหลิวจงหมิงที่ถูกธนูยิงเข้ากลางอก ทั้งคู่ถูกทอดทิ้งไว้บนถนนที่กลายเป็นน้ำแข็งราวกับขยะ
หิมะค่อย ๆ ปกคลุมร่างพวกเขา...
คฤหาสน์สกุลจ้าว
ประตูใหญ่หนักอึ้งถูกกระแทกเปิดอย่างแรง
จ้าวจินฝูพาผู้คุ้มกันที่เหลือเพียงไม่กี่คนหนีกลับเข้ามาในโถงใหญ่ราวกับเห็นผี
“ปัง!”
ประตูใหญ่ปิดกระแทกแน่นหนา แล้วลงกลอนขวางประตูไว้
เตาถ่านในโถงใหญ่ใกล้มอดเต็มที อากาศหนาวเย็นจนแทบทนไม่ไหว
คนตระกูลหลิวที่หนีกลับมาพากันหดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ตัวสั่นงันงก
เมื่อเห็นจ้าวจินฝูกลับมามือเปล่า ใบหน้าตื่นตระหนก