ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
ในที่สุดรถม้าก็แล่นเข้าสู่เมืองเสวียนสุ่ยอันคึกคัก
รถม้าไม่ได้หยุดบนถนนสายหลักอันกว้างขวาง แต่กลับเลี้ยวลดคดเคี้ยวอยู่หลายครั้ง ก่อนตรงเข้าไปในตรอกเงียบสงบที่มีเวรยามแน่นหนาแห่งหนึ่ง
ท้ายที่สุด รถม้าก็หยุดลงหน้าลานขนาดใหญ่ด้านหลังห้างสกุลจ้าว
ที่นี่คือใจกลางคลังเก็บเงินทุนหมุนเวียนและสินค้าล้ำค่าของสกุลจ้าว—คลังเงินสกุลจ้าว!
จ้าวอี้เฉินกระโดดลงจากรถม้าก่อน
เขาหันกลับไปมองเถียนชิวสุ่ยที่ลงจากรถม้าตามมาติด ๆ
“แม่นางเถียน ลงชื่อเถอะ”
เขายื่นหนังสือยอมความให้ เถียนชิวสุ่ยมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วลงชื่อ
จ้าวอี้เฉินตาเป็นประกาย พลันหัวเราะออกมาอย่างยินดี
“เงินเก้าพันตำลึงอยู่ในห้องใต้ดินด้านใน”
“ถ้าเก่งจริง ก็เข้าไปเอาเองกับข้า”
กำแพงสูงใหญ่ล้อมรอบลานแห่งนี้ บนสันกำแพงยังพอมองเห็นเวรยามลับที่ถือหน้าไม้แรงสูงอยู่ราง ๆ
ประตูใหญ่ของลานปิดสนิท มีชายฉกรรจ์ร่างกำยำสองคนคาดดาบเหล็กไว้ที่เอวเฝ้าอยู่หน้าประตู
เห็นชัด ๆ ว่านี่คือถ้ำเสือบ่อมังกรที่เข้าได้แต่ออกไม่ได้!