จวนสกุลจ้าว
เตาถ่านในโถงใหญ่ดับสนิทไปนานแล้ว อากาศเย็นเยียบลอดผ่านช่องประตูเข้ามา
จ้าวจินฝูสวมเสื้อคลุมหนังหมีหนาหนัก แต่ก็ยังรู้สึกหนาว
ทว่าเขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้น
“วิชาเซียน... นั่นต้องเป็นวิชาเซียนอย่างแน่นอน...”
จ้าวจินฝูพึมพำประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาอย่างคนเสียสติ
เพียงหลับตาลง ภาพรถม้าคันมหึมาหายวับไปจากอากาศก็จะปรากฏขึ้นในหัวของเขา
ยิ่งคิด จ้าวจินฝูก็ยิ่งหวาดกลัว แต่ความโลภในใจก็ยิ่งลุกโชนตามไปด้วย
หากแย่งของวิเศษเช่นนั้นมาได้ ในยุควันสิ้นโลกนี้ จ้าวจินฝูก็จะกลายเป็นเซียนมีชีวิต!
แต่เข้าใกล้ยังทำไม่ได้ แล้วจะไปแย่งมาได้อย่างไร?
บนพื้น จ้าวเยี่ยนหรานเจ็บจนหมดสติไปหลายครั้งแล้ว
บาดแผลบนไหล่ขวาของจ้าวเยี่ยนหรานกลัดหนองอย่างหนัก เนื้อรอบแผลกลายเป็นสีม่วงคล้ำเหมือนตายแล้ว
ฮูหยินใหญ่สกุลจ้าวยืนอยู่ข้าง ๆ ใช้มือปิดจมูก สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“นายท่าน ดูท่าคุณหนูคนนี้คงไม่รอดแล้วเจ้าค่ะ”
“ไม่สู้รีบโยนนางออกไปให้สัตว์ประหลาดกินเสีย อยู่ในบ้านก็เปลืองยาเปล่า ๆ”
จ้าวจินฝูปรายตามองจ้าวเยี่ยนหรานอย่างเย็นชา ราวกับมองขยะไร้ค่า
“โยนนางออกไป! จะเก็บตัวกาลกิณีที่เอาแต่เสนอความคิดชั่ว ๆ ไว้ทำไม!”
“อ้อ แล้วก็ปิดเรื่องนี้จากอี้เฉินไว้ด้วย!”
ขณะที่องครักษ์หลายคนกำลังจะเข้าไปลากจ้าวเยี่ยนหราน
“ปัง! ปัง! ปัง!”
ประตูใหญ่ของสกุลจ้าวพลันถูกทุบอย่างแรงจากด้านนอก