เรือนชั้นในที่หรูหราที่สุดของสกุลจ้าว
เตาถ่านหลายใบลุกโชน ช่วยขับไล่ความหนาวเย็นภายในห้องไปจนหมด
หลิวจงหมิงแช่ตัวอย่างสบายอารมณ์อยู่ในถังน้ำร้อนใบใหญ่
สาวใช้หน้าตางดงามสองคนยืนอยู่ข้าง ๆ คอยขัดหลังให้หลิวจงหมิงอย่างหวาด ๆ
หลิวจงหมิงหยิบขาแกะย่างชิ้นหนึ่งจากโต๊ะเล็กข้างตัวขึ้นมา แล้วกัดฉีกคำโตอย่างแรง
น้ำเนื้อแตกซ่านเต็มปาก หอมกรุ่นไปทั่วทั้งปาก
“สะใจจริง! นี่ต่างหากชีวิตที่คนควรได้อยู่!”
หลิวจงหมิงเคี้ยวเนื้อแกะไปพลาง ยกชามสุรารสแรงขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด
เมื่อครู่เขาเพิ่งผ่านทุ่งหิมะอันหนาวเหน็บมา สภาพแวดล้อมที่อบอุ่นเช่นนี้จึงช่างเหมือนสวรรค์
จ้าวจินฝูนั่งอยู่นอกฉากกั้น คอยรินสุราให้หลิวจงหมิงด้วยตัวเอง
“น้องจงหมิง เนื้อแกะถูกปากไหม?”
“ถ้ายังไม่พอ หลังเรือนยังมีกวางอีกตัว ข้าจะให้คนย่างเดี๋ยวนี้!”
หลิวจงหมิงโบกมือ ก่อนลุกขึ้นจากถังอาบน้ำ
สาวใช้รีบนำเสื้อคลุมขนมิงก์หิมะราคาแพงลิบมาคลุมให้หลิวจงหมิง
หลิวจงหมิงเดินไปยังห้องด้านนอก แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซืออย่างผึ่งผาย ก่อนมองจ้าวจินฝู
“นายท่านจ้าว พูดกันตรง ๆ ดีกว่า”
“ข้าหลิวจงหมิงเป็นคนเห็นแก่ความผูกพันเก่า ๆ”
“ถึงก่อนหน้านี้ท่านจะดีกับข้าไม่น้อย แต่ทั้งหมดก็เพราะเห็นแก่เยี่ยนหราน”
“ตอนนี้เราจะร่วมมือกัน เรื่องที่ไม่อยากพูดก็ต้องพูดกันไว้ก่อน”
แววเหี้ยมโหดวาบผ่านดวงตาของหลิวจงหมิง
“ตามข่าวที่ได้มา เสบียงในรถม้าของเถียนชิวสุ่ยคันนั้น อย่างน้อยก็พอให้คนหลายพันกินได้หลายปี”