เถียนเหล่าฮั่นได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันเป็นประกาย
“จริงด้วย! อุณหภูมิในพื้นที่นี้คงที่ตลอดเวลา”
“ขอแค่หนีภัยลงใต้ แล้วหาเมล็ดพันธุ์ดี ๆ กับต้นกล้าดี ๆ ให้เจอ มีน้ำมีดิน จะปลูกอะไรก็ได้ทั้งนั้น!”
แต่ไม่นานเถียนเหล่าฮั่นก็นึกถึงปัญหาข้อหนึ่งขึ้นมา
“แต่ลูกสาว”
“พื้นที่ในมิติของเราตอนนี้เหลือไม่มากแล้วนะ”
“เขตเพาะปลูกขนาด 100 ตารางเมตร ปลูกต้นหอม กระเทียมกับผักใบเขียวพอไหว”
“แต่ถ้าปลูกไม้ผลที่กินพื้นที่ หรือเถาแตงโมที่เลื้อยไปทั่วพื้น ที่ตรงนั้นคงไม่พอให้ปลูกแน่”
เถียนชิวสุ่ยพยักหน้า
นี่เป็นปัญหาจริง ๆ
แม้มิติรถม้าจะกว้างใหญ่ แต่หลังจากแบ่งพื้นที่เป็นห้องเก็บความเย็นและส่วนต่าง ๆ แล้ว พื้นที่ที่เหลือให้ใช้งานก็แทบไม่พอ
“เพราะอย่างนั้น”
เถียนชิวสุ่ยมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้า เห็นซากปรักหักพังอันเงียบงันที่ยังคงถูกปกคลุมด้วยพายุหิมะ
แววคาดหวังวาบขึ้นในดวงตาของเถียนชิวสุ่ย
“ระหว่างทางที่หนีภัยลงใต้ เราจะเอาแต่เร่งเดินทางอย่างเดียวไม่ได้”
“ถ้าตอนนั้นเราต้องขยายพื้นที่เพื่อปลูกไม้ผล”
“การขยายพื้นที่ก็ต้องใช้ผลึกจิตของซากศพจำนวนมหาศาล”
“เราจะลงใต้ไปหาต้นกล้าไปพร้อมกับอัปเกรดรถม้า!”
“แม้อยู่ในวันสิ้นโลก เราก็ต้องใช้ชีวิตให้รุ่งเรือง!”
……
หลิวจงหมิงนอนเหยียดยาวอยู่กลางกองเลือด
ลูกหน้าไม้จากไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ยังคงปักแน่นอยู่กลางอกของเขา
เลือดที่ไหลออกมาแข็งตัวเป็นก้อนน้ำแข็งสีแดงคล้ำขนาดใหญ่ใต้ร่างของหลิวจงหมิงไปนานแล้ว