ชิวสุ่ยมองเหล่าผู้ลี้ภัยเบื้องล่างที่ท่าทีพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง
แววตาลึกล้ำของนางสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ
นางรู้ดีว่าธาตุแท้ของมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้
หากปฏิเสธตรง ๆ ย่อมผูกแค้นกันแน่
หากยอมรับทั้งหมด ก็เท่ากับชักหมาป่าเข้าบ้าน
มีเพียงใช้กำลังข่มขวัญ ทำลายความคิดเพ้อฝันของพวกเขาเสียก่อน
แล้วค่อยมอบความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อย ให้พวกเขาพอประทังชีวิตได้ แต่ไม่มากพอจะกระตุ้นความโลภ
นี่ต่างหากคือกฎทองแห่งการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก
“เอาละ ไม่ต้องคุกเข่าแล้ว”
นางโบกมือ
“เอาฟืนไป แล้วถอยไปให้ไกลจากที่นี่ 30 เมตร”
“หาที่กำบังลม อังไฟให้อุ่น แล้วก่อไฟทำอะไรกินเถอะ”
“อย่ามารบกวนพวกเราพักผ่อน”
กล่าวจบ
นางก็ไม่ชายตามองคนเหล่านั้นอีก
แล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องโดยสารทันที
“ปัง!”
ประตูรถปิดสนิทแนบแน่นอยู่ด้านหลัง
กั้นทั้งหิมะน้ำแข็งจากภายนอก และเรื่องราวทุกข์สุขทั้งปวง
ชายฉกรรจ์วัยหนุ่มหลายคนรีบเข้าไปยกฟืนเหล่านั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
ราวกับกำลังอุ้มลูกแท้ ๆ ของตน
คนกลุ่มหนึ่งรีบถอยไปยังหลุมหิมะที่ยุบลงไป ห่างจากรถม้ากว่า 30 เมตร
พวกเขาใช้หิมะกั้นลม แล้วจุดกองไฟสองกองให้ลุกโชน
แสงไฟฉาบใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลน้ำแข็งจนเป็นสีแดง
ในหม้อมีรากไม้ที่ขุดขึ้นมาจากกองหิมะกับเสบียงเก่าขึ้นราวางต้มอยู่เล็กน้อย
คนแก่ คนอ่อนแอ สตรี และเด็ก ๆ นั่งล้อมกองไฟ ต่างดูดซับความอบอุ่นอันหามาได้ยากนั้นอย่างกระหาย
วิกฤตคลี่คลายลงโดยไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้อ
ภายในห้องโดยสาร
เถียนเหล่าฮั่นแขวนหน้าไม้กลกลับไว้บนผนัง แล้วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
แววตาที่มองบุตรสาวเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและปลื้มใจ