“ท่านพ่อ หนังพวกนี้ฟอกแล้วตากให้แห้ง จะกันหนาวได้ดีกว่าฝ้ายเสียอีก”
“เดี๋ยวให้ท่านแม่เอากรรไกรมาตัด แล้วเย็บเสื้อหนังหนา ๆ สักหลายตัว”
“ทำให้ยวี่หมี่กับยวี่สู่สองตัวน้อยนั่นด้วยสักตัวสองตัว จะได้ไม่ต้องออกไปทำงานข้างนอกแล้วหนาวจนตัวสั่น”
“ได้เลย! หนังพวกนี้หนาจริง ๆ เอาไปทำเสื้อคลุมต้องใส่สบายแน่!”
เถียนเหล่าฮั่นรับคำอย่างร่าเริง พลางยกมีดเล่มใหญ่หนักอึ้งขึ้นมาชำแหละเนื้อกวาง
สันมีดหนักอึ้งแหวกอากาศ ก่อนฟาดลงบนข้อต่อกระดูกหนาใหญ่เต็มแรง
เสียงกระดูกหักดังทึบ ๆ ไขกระดูกกระเด็นออกมา
เขาหั่นเนื้อสีแดงคล้ำเป็นชิ้นยาวกว้างราวหนึ่งฝ่ามือ แล้วเรียงใส่กะละมังไม้ใบใหญ่ที่วางอยู่ข้าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ
จากนั้นก็คว้าเกลือเม็ด พริกเสฉวนเขียว และพริกป่นแห้งสีแดงสดกำใหญ่ ๆ โรยลงไปพร้อมกัน
มือใหญ่หยาบกร้านคลุกเคล้าเนื้อในกะละมังอย่างแรง ให้เครื่องปรุงเคลือบไปทั่วทุกเส้นใย
“อากาศหนาวขนาดนี้ แม้แต่แมลงวันก็ยังไม่มี”
“เอาเนื้อหมักพวกนี้ร้อยด้วยลวดเหล็ก แล้วแขวนไว้ข้างรถม้าของเราเลย”
“อาศัยลมร้อนที่พ่นออกมากับไอถ่านรมไปแบบนี้”
“ไม่ถึงสามวันก็หอมมันจนเยิ้ม เก็บไว้ตั้งครึ่งปีก็ยังไม่เสียรส!”
เลือดสดสีแดงคล้ำเปื้อนหิมะขาวจนแดงฉานไปทั่วพื้น
หลังจัดการเครื่องในเสร็จ บนพื้นหิมะก็มีไส้ ปอด กระเพาะ และเครื่องในสารพัดกองพะเนินเพิ่มขึ้นมา
กลิ่นคาวฉุนรุนแรงลอยคลุ้ง
ของพวกนี้จัดการยุ่งยาก คนที่มีเสบียงเหลือเฟือในรถม้าย่อมไม่อยากกินอยู่แล้ว
เถียนชิวสุ่ยลุกขึ้นยืน มองกองเครื่องในเหนียวเหนอะหนะตรงหน้า
นางยกกะละมังเหล็กใบใหญ่ที่ใส่เครื่องในจนเต็มขึ้นมาโดยไม่ลังเล แล้วเหยียบหิมะเดินไปยังจุดที่อยู่ห่างจากค่ายผู้ลี้ภัย 30 เมตร