เถียนแม่พูดได้ถูกทุกคำ
สัตว์ที่จนตรอกย่อมดิ้นรนอย่างน่ากลัวที่สุด
หากบีบคนหลายสิบคนให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องตายแน่ ๆ จริง พลังทำลายล้างที่พวกเขาปะทุออกมาย่อมไม่อาจประมาทได้เด็ดขาด
“ตี้ว่างเฝ้าอยู่ข้างนอก พวกเขาจะก่อเรื่องอะไรได้?”
“ให้พวกเขาอยู่ในวงล้อมของรถม้าก็แล้วกัน อย่างน้อยจะได้ไม่ปล่อยให้เด็ก ๆ ข้างนอกหนาวตาย”
สองผู้เฒ่าต่างยืนกรานความคิดของตน
ไม่มีใครโน้มน้าวอีกฝ่ายได้ บรรยากาศจึงตึงเครียดขึ้นมาชั่วขณะ
เถียนชิวสุ่ยไม่พูดอะไร เอาแต่จับตาดูผู้ลี้ภัยด้านนอกด้วยสายตาเย็นชา
ชายชราที่คุกเข่าอยู่หน้าสุดมีสีหน้าเศร้าโศกจริง ๆ
แต่ชายฉกรรจ์วัยหนุ่มหลายคนที่อยู่ข้างหลัง แม้จะก้มกราบอยู่ ทว่าดวงตากลับเหลือบมองร่องประตูและหน้าต่างของห้องโดยสารไปมา
ถึงกับมีคนแอบสังเกตคอของตี้ว่าง ราวกับกำลังหาว่าสายจูงม้าอยู่ตรงไหน
เมล็ดพันธุ์แห่งความโลภหยั่งรากลงในความสิ้นหวังไปนานแล้ว
เถียนชิวสุ่ยหันกลับไปมองพ่อแม่ที่ยังถกเถียงกันไม่จบ “ท่านพ่อ ท่านแม่ ที่พวกท่านพูดมาก็มีเหตุผลทั้งคู่”
ท่านพ่อกลัวว่าพวกเขาจะตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น แล้วฉวยโอกาสชิงรถม้า ส่วนท่านแม่กลัวว่าพวกเขาจะจนตรอกจนหันมากัดสู้สุดชีวิต
เธอเดินไปที่โต๊ะแล้วรินชาร้อนให้ตัวเองหนึ่งถ้วย
“แต่ในวันสิ้นโลก พวกเราจะสุดโต่งเกินไปไม่ได้เด็ดขาด”
“จะใจอ่อนสงสารทุกคนไม่ได้ เพราะถ้าเข้าใกล้พวกเขามากเกินไปจนพวกเขารู้ไส้รู้พุงของเรา สุดท้ายก็ต้องถูกแว้งกัด”
“บทเรียนจากการให้ข้าวสารหนึ่งลิตรแล้วถูกตอบแทนด้วยความแค้นจากข้าวสารหนึ่งถัง เรายังเจ็บไม่พอจากเรื่องตระกูลหลิวอีกหรือ?”
พอพูดถึงตระกูลหลิว สีหน้าของสองผู้เฒ่าก็เปลี่ยนไปทันที
จริงด้วย
เถียนชิวสุ่ยเปลี่ยนเรื่องพูด
“แต่ก็ใจดำเกินไปไม่ได้เหมือนกัน”
“แถบนี้มีแต่ป่ารกร้าง ถ้าคนหลายสิบคนพวกนั้นไม่คิดชีวิตแล้วพุ่งเข้ามาจริง ๆ”