แม้ของแห้งจากป่าจะมีราคาแพงกว่าผักสดไม่ต่ำกว่าสิบเท่า
แต่เมื่อเทียบกับทรัพย์สินมหาศาลของตระกูลเถียนแล้ว ก็ยังไม่นับเป็นอะไร
เถียนเหล่าฮั่นควักตั๋วเงิน 100 ตำลึงออกมาโดยไม่ลังเล!
“เถ้าแก่! ของแห้งจากแผงทั้ง 10 แผงนี้”
“เห็ดหูหนูดำ 50 กระสอบ! เห็ดหูหนูขาว 30 กระสอบ! หน่อไม้แห้ง 100 เข่ง!”
“รวมถึงรากเก๋อเกินแห้งทั้งหมดนั่นด้วย!”
“ตั๋วเงิน 100 ตำลึง ข้าซื้อทั้งหมด!”
ทันทีที่ตั๋วเงิน 100 ตำลึงปรากฏ ตลาดผักทั้งตลาดก็พลันเดือดพล่านขึ้นมา
ชาวบ้านจากภูเขาพากันดีใจจนกระโดดโลดเต้นอยู่กับที่
ของแห้งน้ำหนักเบากว่าพันชั่งถูกกองพะเนินลงบนรถเข็น
ในเวลานี้ สองสามีภรรยาสูงวัยซื้อเสบียงมาแล้วไม่ต่ำกว่า 50 คัน!
บนรถบรรทุกผักนานาชนิด พืชตระกูลแตงและถั่ว เครื่องปรุง อาหารทะเล และของแห้ง
เถียนเหล่าฮั่นกับเถียนแม่ต่างพูดว่า
“คุ้มแล้ว! ชาตินี้คุ้มจริง ๆ!”
เถียนเหล่าฮั่นเช็ดเหงื่อพลางหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างซื่อ ๆ
รถเข็นบรรทุกเสบียงเต็มคันทั้ง 50 คันทยอยขนออกไป ดูราวกับแนวภูเขาเล็ก ๆ ที่ทอดตัวสูงต่ำต่อเนื่องกัน
“ตาเฒ่า ตรงนั้นยังมีหญิงชราขายผักป่าอีกหลายคน พวกเราไปดูกันเถอะ!”
เถียนแม่จูงเถียนเหล่าฮั่นเบียดไปยังมุมสุดขอบตลาดผัก
ตรงนั้นมีหญิงชราหลายคนนั่งยอง ๆ อยู่ เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
ในตะกร้าของพวกนางมีผักป่าที่เพิ่งขุดมาจากทุ่งนอกเมืองเมื่อเช้าตรู่วันนี้
ผักจีฉ่ายที่ยังติดราก ใบหม่าหลันสีม่วงแดง ผักฮุยฉ่ายใบหนาอวบ รวมถึงหญ้าเชอเฉียนและผักขมขื่นที่กองเป็นพุ่ม ๆ
“ท่านป้า ผักจีฉ่ายนี่เป็นของดีเชียวนะ!”