ครึ่งชั่วยามต่อมา
ในวัดร้างแห่งหนึ่งแถบชานเมือง
เถียนเหล่าฮั่นกับเถียนแม่ถูกโยนลงบนพื้นดินเย็นเฉียบอย่างแรง
กลางวัดร้างมีเตาถ่านตั้งอยู่ ในนั้นมีเหล็กนาบหลายชิ้นกำลังร้อนแดง ส่งเสียงฉ่า ๆ ชวนขนลุก
เจ้านหยานหรานสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกราคาแพง นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ มองชายชราหญิงชราที่อยู่ในสภาพยับเยินจากที่สูง
จางซื่อกับหลิวจงหมิงยืนอยู่ด้านหลังเจ้านหยานหราน
“จุ๊ ๆ ๆ ท่านเถียนผู้เฒ่า ไม่ได้พบกันนาน ยังสบายดีหรือ”
เจ้านหยานหรานใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
นางเดินไปยังผักหลายร้อยชั่งที่ยึดมาได้พร้อมกัน
เจ้านหยานหรานใช้ปลายเท้าเขี่ยผักกาดขาวสดฉ่ำนั่นเบา ๆ จู่ ๆ หัวใจก็เต้นกระหน่ำด้วยความหวาดหวั่นอย่างยิ่ง
“ตาแก่ยายแก่ที่ใกล้ลงโลงอย่างพวกเจ้า หลบซ่อนตัวเหมือนหนูมาตลอดหลายวันนี้”
“พอโผล่หัวออกมา กลับซื้อผักทนหนาวไปตั้งห้าร้อยกว่าชั่งเชียวหรือ”
ภาพฝันบอกเหตุอันน่าสะพรึงกลัวในหัวของเจ้านหยานหรานผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ความหนาวเหน็บแช่แข็งทุกสิ่ง ทุกชีวิตล้มตาย ซอมบี้กินคน!
“หรือว่า...ภัยพิบัติจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้จริง ๆ?!”
เจ้านหยานหรานหันกลับมาทันควัน จ้องตาเถียนเหล่าฮั่นเขม็ง
“พูดมา!”
“นังแพศยาเถียนชิวสุ่ยอยู่ที่ไหนกันแน่!”
“นางรู้ความลับสวรรค์ใช่ไหม! ได้ของวิเศษเซียนที่เก็บเสบียงได้หลายหมื่นชั่งมาหรือเปล่า!”