เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที
ราตรีภายนอกมืดมิดลงเรื่อย ๆ ลมหนาวพัดจนเหล่าคนเฝ้าลานหนาวสะท้านไปถึงกระดูก
ส่วนภายในยุ้งฉาง
เถียนชิวสุ่ยกำลังเก็บกวาดอย่างบ้าคลั่ง!
คลังหมายเลขสามเป็นสถานที่ที่ตระกูลเจ้าใช้เก็บวัตถุดิบสำหรับโรงหีบน้ำมัน
น้ำมันเมล็ดผักกาดและน้ำมันถั่วลิสงหอมเข้มข้น ซึ่งหีบด้วยวิธีพื้นบ้านนับร้อยนับพันถัง
ยังมีถั่วลิสงทั้งเปลือกกับงาที่กองพะเนินเป็นภูเขา
“พอความหนาวสุดขั้วมาเยือนในวันสิ้นโลก หากไม่มีไขมันช่วยเพิ่มพลังงาน คนเราจะถูกแช่แข็งตายทั้งเป็น!”
“น้ำมันพวกนี้ล้ำค่ายิ่งกว่าชีวิตเสียอีก!”
เถียนชิวสุ่ยโบกมือ
ถังไม้และไหใส่น้ำมันหนักอึ้งนับพันใบลอยไปวางอย่างมั่นคงในพื้นที่ส่วนขยายแห่งใหม่ของรถม้า
ส่วนคลังหมายเลขสี่กับห้าเต็มไปด้วยเกลือหยาบ เกลือทะเลเม็ดใหญ่ รวมถึงน้ำตาลทรายแดงและน้ำตาลกรวดพื้นบ้านที่บรรจุเป็นลัง
ดวงตาของเถียนชิวสุ่ยแดงก่ำ จิตใจตื่นเต้นฮึกเหิมถึงขีดสุด
นางลืมความเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนมาตลอดวันทั้งคืนไปนานแล้ว
ขอเพียงเห็นเสบียง ในหัวของนางก็มีอยู่คำเดียว: เก็บ!
“ติ๊ง—พื้นที่เต็มแล้ว โปรดขยายพื้นที่!”
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
เวลานี้ เถียนชิวสุ่ยกลืนกินเสบียงในยุ้งฉางใหญ่ของตระกูลเจ้าไปจนหมดสิ้นถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว!
“ขยายให้ข้าอีก!”
เถียนชิวสุ่ยกัดฟัน ยัดตั๋วเงินมูลค่าหลายหมื่นตำลึงลงในช่องดูดซับโดยตรง
ครืน—!
แสงสีทองวูบวาบ พื้นที่รถม้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
กำแพงถอยห่างออกไปอย่างบ้าคลั่ง เพดานสูงเสียดเมฆ
“ติ๊ง—ยินดีด้วย เจ้าของระบบ พื้นที่รถม้าขยายสำเร็จเป็น 2,000 ตารางเมตร!”