หลังเสียงประกาศจากระบบดังขึ้น
คลังสินค้าสำคัญสองแห่งของตระกูลเจ้าที่ถนนสายใต้ก็กลายเป็นเปลือกว่างเปล่า ไม่เหลือแม้แต่ตะปูสักตัว
ท้องฟ้าด้านนอกสว่างจ้าแล้ว
แสงแดดส่องทะลุเมฆลงมายังถนนในเมืองเสวียนสุ่ย
เถียนชิวสุ่ยนั่งอยู่ในพื้นที่รถม้าอันกว้างขวาง
มองอาณาเขตเบื้องหน้าซึ่งมีขนาดถึง 3,000 ตารางเมตร
ภายในนี้มีเสบียงกองพะเนินมากพอจะติดอาวุธและเลี้ยงดูกองทัพขนาดย่อมได้!
“เจ้าอี้เฉิน ไม่รู้ว่าเจ้าจะรับของตอบแทนชิ้นนี้ไหวหรือเปล่า”
เถียนชิวสุ่ยยิ้มเย็น
นางไม่อาลัยอาวรณ์อีก บังคับรถม้าให้หันกลับ แล้วเร่งมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านตระกูลเถียนนอกเมืองด้วยความเร็วสูงสุด
......
ครึ่งชั่วยามต่อมา
ภายในบ้านดินทรุดโทรมหลังหนึ่งในหมู่บ้านตระกูลเถียน
เถียนเหล่าฮั่นกับเถียนแม่เดินวนไปวนมาข้างเตียงเตาด้วยความร้อนใจ
ลูกสาวทั้งเจ็ดเพิ่งได้กินนมแพะ ตอนนี้กำลังหลับสนิทอย่างว่าง่าย
สองสามีภรรยาสูงวัยไม่ได้นอนกันทั้งคืน ในใจหวั่นวิตกไม่เป็นสุข
“ตาเฒ่า เจ้าคิดว่าให้ชิวสุ่ยเข้าเมืองไปกับคุณชายหน้าเหี้ยมคนนั้นตามลำพัง...”
“ไม่เท่ากับส่งลูกแกะเข้าปากเสือหรือ? ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะทำยังไง!”
เถียนแม่ร้อนใจจนยกมือเช็ดน้ำตาไม่หยุด
เถียนเหล่าฮั่นสูบกล้องยาสูบอย่างหนัก ก่อนถอนหายใจ
“ตั้งแต่ชิวสุ่ยฟื้นจากความตายกลับมา เด็กคนนี้ก็มีความคิดเป็นของตัวเองมาก นางมีรถม้าวิเศษอยู่กับตัว บางทีอาจป้องกันตัวเองได้”
ขณะที่สองสามีภรรยากำลังร้อนใจจนจะออกไปตามหานางในเมือง
พลันมีเสียง “หึ่ง” แผ่วเบาดังขึ้น!
อากาศกลางบ้านดินแคบๆ บิดเบี้ยวไปชั่วขณะ