เถียนชิวสุ่ยดึงสติกลับมา
ไม่สนใจเจ้าอี้เฉินที่กำลังตกอยู่ในสภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอกอีกต่อไป
นางหันกลับมา จ้องทรัพย์สมบัติกองพะเนินบนโต๊ะด้วยแววตาเป็นประกาย
“ระบบ ช่วยนับให้หน่อยว่าที่นี่มีเงินอยู่เท่าไรกันแน่!”
“ติ๊ง—ระบบสแกนเสร็จสิ้น!”
พร้อมเสียงแจ้งเตือนใสกังวานจากระบบ ม่านแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเถียนชิวสุ่ย
เมื่อเห็นตัวเลขบนม่านแสง หัวใจของเถียนชิวสุ่ยก็เต้นสะดุดไปครึ่งจังหวะ
“สวรรค์โปรด...”
มากถึง 200,000 ตำลึง!
เถียนชิวสุ่ยกลืนน้ำลายลงคอ
ทองแท่ง ทองก้อน และใบไม้ทอง เมื่อนับเป็นเงินแล้วมีมูลค่าถึง 100,000 ตำลึงเงิน!
ส่วนตั๋วเงินของร้านแลกเงินหลวงแห่งราชวงศ์ต้าอู่ รวมกันแล้วก็มีมูลค่าอีก 100,000 ตำลึง!
นี่คือทรัพย์ก้อนโตถึง 200,000 ตำลึงเชียวนะ!
เดิมทีเถียนชิวสุ่ยคิดว่าแค่หาเงินได้ 10,000 ตำลึง ก็น่าจะซื้อเสบียงสำหรับวันสิ้นโลกได้เต็มพื้นที่แล้ว
ตอนนี้มีเงินตั้ง 200,000 ตำลึง อย่าว่าแต่กักตุนเสบียงเลย ต่อให้ซื้อเมืองเล็ก ๆ สักเมืองก็ยังเหลือเฟือ!
“รวยแล้ว! คราวนี้รวยจริง ๆ แล้ว!”
เถียนชิวสุ่ยเดินวนไปมาในพื้นที่อย่างตื่นเต้น
นางรีบคำนวณในใจว่าจะนำเงินก้อนนี้ไปใช้ทำอะไรบ้าง
“ต่อให้ซื้อข้าวสารขาวชั้นดีที่สุด อาวุธเหล็กกล้าชั้นเลิศ และเสื้อกันหนาวบุหนังสัตว์ที่หนาที่สุด”
“เอามายัดพื้นที่ 227 ตารางเมตรให้เต็ม อย่างมากก็คงใช้เงินแค่ 100,000 ตำลึงเงิน”
“นี่ยังนับรวมเงินที่ต้องใช้วิ่งเต้นและส่วนต่างราคาเข้าไปแล้วด้วย!”
“เงินสดที่เหลืออีก 100,000 ตำลึง พอวันสิ้นโลกมาถึงก็เป็นแค่เศษทองแดงเศษเหล็กไร้ค่า”
“ต้องรีบเปลี่ยนมันให้กลายเป็นทุนสำหรับเอาชีวิตรอดเสียตั้งแต่ตอนนี้!”