ทั้งสองคนดื่มด่ำกับช่วงเวลาอบอุ่นกันอีกพักใหญ่
จนกระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวัน
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู สาวใช้จากครัวหลังมาส่งอาหารแล้ว
เดิมทีเจ้าเยี่ยนหรานคิดว่า ในเมื่อนางกลายเป็นผู้หญิงของเจ้าอี้เฉิน ทั้งยังตั้งครรภ์อยู่ด้วย
อย่างไรก็น่าจะได้อานิสงส์จากคุณชายใหญ่ กินอาหารร้อน ๆ ที่มีเนื้อสัตว์บ้าง
ทว่าเมื่อสาวใช้เปิดกล่องอาหารออก
ใบหน้าของเจ้าเยี่ยนหรานก็เขียวคล้ำขึ้นมาทันที
ในกล่องอาหาร
มีโจ๊กข้าวหยาบหนึ่งชาม ลอยผักอยู่เพียงไม่กี่ใบ มันเทศแช่แข็งแข็งโป๊กอยู่ครึ่งหัว และไข่ต้มหนึ่งฟองที่เปลือกกะเทาะจนแทบล่อน
“นี่...นี่คืออาหารกลางวันของคุณชายใหญ่หรือ?”
เจ้าเยี่ยนหรานชี้ไปยังอาหารจืดชืดตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
แม้แต่เศษเนื้อสักนิดก็ยังมองไม่เห็น!
สาวใช้ตอบอย่างกระอักกระอ่วน
“เรียนคุณหนูใหญ่ ตอนนี้คุณชายใหญ่ลุกจากเตียงไม่ได้...นายท่านสั่งว่าเสบียงในเมืองใกล้จะหมดแล้ว”
“นอกจากองครักษ์ที่ออกไปเสี่ยงชีวิตจะได้แบ่งอาหารแห้ง คนอื่น ๆ ที่อยู่ในเรือนอย่างสุขสบายจะถูกลดอาหารลงครึ่งหนึ่งทั้งหมด”
“ไข่ต้มนี่ก็เพราะเห็นแก่หน้าคุณชายใหญ่...”
สาวใช้วางกล่องอาหารแล้วจากไป
เจ้าเยี่ยนหรานมองไข่ต้มที่ดูน่าสงสาร พลางโกรธจนตัวสั่น
เมื่อคืนเพิ่งเห็นหลิวจงหมิงถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ เอาไปต้มซุป ต่อให้ตอนนี้มีเนื้อให้นาง นางก็กลืนไม่ลงแล้ว
แต่ความแตกต่างของการปฏิบัตินี้มันมากเกินไปแล้ว!
ตอนนี้นางกำลังตั้งครรภ์ แต่กลับกินได้แค่ไข่ต้ม อีกไม่นานเมื่อจ้าวจินฝูไม่ยอมแบ่งแม้แต่มันเทศให้