“ตั้งหม้อได้! ลงเกี๊ยวเลย!”
เสียงตะโกนของเถียนแม่ดังขึ้น
ในหม้อเหล็กใบใหญ่พิเศษที่เรียงรายกัน น้ำเดือดพล่านอย่างรุนแรง
เกี๊ยวลูกโตอวบขาวไหลจากขอบหม้อลงไปในน้ำ
แล้วถูกน้ำเดือดโอบล้อมทันที
เถียนแม่ใช้กระชอนด้ามยาวค่อย ๆ ดันเกี๊ยววนไปตามก้นหม้อ เพื่อไม่ให้ติดหม้อ
เติมน้ำเย็นลงไป 3 ครั้ง
เมื่อเกี๊ยวทั้งหมดพองอ้วน พลิกหงายด้านขาวลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
เกี๊ยวก็สุกแล้ว
“ตั้งโต๊ะกินข้าวกันเร็ว! รีบยกโต๊ะมาเลย!”
เกี๊ยวนึ่งร้อนฉุยถูกยกมาเสิร์ฟทีละจาน วางลงบนโต๊ะอาหารไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่
บนโต๊ะไม่ได้มีแค่เกี๊ยวเท่านั้น
กลางโต๊ะมีชามกระเบื้องลายครามใบใหญ่
ขาหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นโตสีแดงฉ่ำมันวาวนอนเด่นอยู่ในชาม!
หนังถูกตุ๋นจนกลายเป็นสีอำพันชวนกิน แวววาวใสระยิบระยับ
พอขยับโต๊ะเบา ๆ เนื้อมันบนขาหมูก็สั่นไหวตาม
เถียนเหล่าฮั่นใช้ตะเกียบจิ้มเบา ๆ
แทบไม่ต้องออกแรง หนังขาหมูทั้งชิ้นพร้อมเนื้อแดงก็หลุดร่อนออกจากกระดูก นุ่มเปื่อยสุด ๆ
ข้างกันมีปลาตัวเล็กทอดจนเหลืองกรอบหนึ่งจาน
ตัวปลาชุบแป้งบาง ๆ ด้านนอกกรอบ ด้านในนุ่ม กัดเข้าไปดังกรุบกรอบ
ยังมีรากบัวดินคลุกเย็นช่วยตัดเลี่ยนหนึ่งจาน กับหมูสามชั้นต้มบางเฉียบราดกระเทียมบดอีกจาน
“มา ลองชิมเกี๊ยวนึ่งไส้เนื้อลาต้นตำรับนี่สิ!”
“ไส้กุยช่ายไข่กับไส้ผักกาดขาวหมูเป็นเกี๊ยวต้ม ส่วนไส้เนื้อลาเอาไปนึ่ง รสชาติดีมากเลย”
เถียนแม่ยิ้มจนหุบปากไม่ลง รินน้ำส้มหมักเก่าใส่ถ้วยน้ำจิ้มตรงหน้าทุกคนจนเต็ม แล้วหยอดน้ำมันพริกที่เพิ่งราดลงไปใหม่ ๆ สองสามหยด