วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เจ็ดวันล่วงเลยไปแล้ว
เหลือเวลาอีกสามวันก่อนวันสิ้นโลกจะอุบัติขึ้น!
เถียนชิวสุ่ยกับพวกกำลังเร่งกว้านซื้อเสบียง ส่วนในคุก...
“คนข้างใน ออกมาให้หมด!”
ผู้คุมร่างท้วมหน้าตาดุดันยกมือปิดจมูก แล้วตะโกนใส่ห้องขังด้วยความรังเกียจ
ภายในมุมมืดชื้นของคุกใต้ดิน
เจ้านหยานหรานขดตัวอยู่บนกองฟางขึ้นรา
เสื้อรัดอกผ้าไหมบนร่างดำมอมแมมไปหมด ทั้งยังเต็มไปด้วยหมัดและเหา
ผ่านมาตั้งเจ็ดแปดวันเต็มแล้ว!
นับตั้งแต่วันนั้นที่นางฝากคนส่งข่าวขอความช่วยเหลือ เจ้านหยานหรานก็ต้องทนทุกข์อยู่ในคุกใต้ดินอันมืดมิดจนแทบไม่ต่างจากตาย ทั้งหมดนานถึงเจ็ดแปดวัน!
ไม่มีน้ำร้อน ไม่มีผ้าห่มสะอาด
ทุกวันมีเพียงหมั่นโถวเน่าเปรี้ยวขึ้นขนเขียวหนึ่งลูก
หลิวจงหมิง จางซื่อ และพวกเดนมนุษย์ตระกูลหลิวในห้องขังข้าง ๆ ต่างก่นด่านางด้วยถ้อยคำลามกสารพัดทุกวัน
ผิวพรรณขาวผ่องอ่อนนุ่มของเจ้านหยานหราน บัดนี้เต็มไปด้วยแผลน้ำเหลืองกัดและรอยเลือดจากการเกา
เมื่อได้ยินเสียงผู้คุม ดวงตาเหม่อลอยขุ่นมัวของเจ้านหยานหรานก็พลันฉายประกายยินดีอย่างบ้าคลั่ง
“พี่ชายร่วมสาบาน! ต้องเป็นพี่ชายมาช่วยหยานหรานแน่!”
เจ้านหยานหรานคลานตะเกียกตะกายไปที่ประตูคุก แล้วใช้สองมือกำลูกกรงไม้ไว้แน่น
ที่ปลายทางเดินยาวในคุก ร่างหนึ่งในเสื้อคลุมตัวยาวสีดำสนิทกำลังเดินตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว
คนผู้นั้นคือเจ้าอี้เฉิน
ทว่าเจ้าอี้เฉินในยามนี้ยังจะเหลือท่วงท่าสง่างามของคุณชายใหญ่ผู้มั่งคั่งที่สุดในเมืองเสวียนสุ่ยเมื่อครั้งก่อนอยู่ที่ไหนกัน?