“นายท่านเถียน เชิญตรวจดูเปลือกส้มเก่าซินฮุ่ยที่เก็บไว้นานสิบปีนี่สิขอรับ!”
เถ้าแก่ร่างท้วมยกโถกระเบื้องลายครามออกมาใบหนึ่ง
ทันทีที่เปิดฝา กลิ่นหอมเก่าแก่ก็โชยมาแตะจมูก ชวนให้รู้สึกสดชื่น
เปลือกส้มนั้นด้านนอกเป็นสีม่วงดำ แต่ด้านในกลับเป็นสีส้มแดงราวกับฟองน้ำ เมื่อแสงส่องกระทบ ห้องน้ำมันเล็ก ๆ ที่เรียงตัวแน่นก็ส่องประกายระยิบระยับ
ข้างกันมีชิ้นฝูหลิงสีขาวนวลราวหยกไขมันแพะ ตัดเรียบสม่ำเสมอ ส่วนแผ่นชางจู๋มีจุดสีแดงคล้ายชาดกระจายอยู่ตามขอบ กลิ่นหอมแรงจนฉุนจมูก
ยาสมุนไพรสำหรับรักษาไข้สูงและแผลถูกงูกับแมลงกัดต่อยกองพะเนินเป็นภูเขาเล็ก ๆ
ดอกสายน้ำผึ้งมีทั้งสีเหลืองและสีขาว ทุกดอกยังเป็นดอกตูมอวบอิ่มที่ยังไม่บาน ผิวด้านนอกมีขนอ่อนสีขาวละเอียดปกคลุมอยู่ทั่ว
เปลือกเหลียนเฉียวเก่าหนาหนักและมีสีเหลือง พอแหวกดูด้านในก็พบเมล็ดสีดำสนิทอวบเต็มทุกเมล็ด
ทั้งปั้นเปียนเหลียนและหญ้าลิ้นงูขาวก็เป็นสมุนไพรชั้นดี สีเขียวสด แห้งสนิท และไม่มีใบเน่าเสีย
“นายท่านเถียน ท่านคิดว่าสินค้าเหล่านี้เข้าตาท่านหรือไม่ขอรับ?”
เถ้าแก่ร่างท้วมถูมือไปมาอย่างกระวนกระวาย กลัวเหลือเกินว่าจะพลาดโชคลาภก้อนโตครั้งนี้
เถียนเหล่าฮั่นตกใจอยู่ในใจเมื่อเห็นว่าสมุนไพรเหล่านี้มีคุณภาพดีเยี่ยม แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการ เขาสะบัดมืออย่างองอาจแล้วสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ของก็พอใช้ได้ ยาสมุนไพรทุกชนิดที่หาได้ตามรายการ ข้าซื้อทั้งหมด ส่วนชนิดที่ตรวจดูเมื่อครู่ ไม่ว่าจะมีอยู่ในคลังเท่าไรก็เหมามาให้หมด!”
เถ้าแก่ร่างท้วมดีใจจนแทบคลั่ง รีบตะโกนสั่งเสียงดัง “เร็วเข้า! เรียกลูกมือทุกคนจากลานหลังร้านออกมาให้หมด! รีบแบ่งของขึ้นรถให้นายท่านเถียน ห่อกระดาษน้ำมันให้แน่น มัดกระสอบให้ดี ถ้าทำใบยาหล่นไปแม้แต่ใบเดียว ข้าจะถลกหนังพวกเจ้าเสีย!”
ชั่วพริบตาเดียว ทั้งร้านจี้ซื่อถังก็วุ่นวายขึ้นมาทันที
ลูกมือหลายสิบคนเหงื่อท่วมตัว พวกเขาบรรจงห่อสมุนไพรล้ำค่าใส่ตะกร้าทีละใบด้วยกระดาษน้ำมันกันชื้น ก่อนจะใส่ลงในกระสอบหนาแล้วชั่งน้ำหนัก
เถียนเหล่าฮั่นยืนมองรถม้ากว่าสิบคันที่ค่อย ๆ ถูกบรรทุกจนเต็มอย่างเงียบ ๆ เขารู้ดีว่าอนาคตข้างหน้าจะต้องเผชิญกับอะไร