เสียงร้องไห้คร่ำครวญของจางซื่อดังก้องไปทั่วโถงใหญ่ที่ว่างเปล่า
ช่างฟังดูน่าเวทนา แต่ก็น่าขันเหลือเกิน
จ้าวจินฝูมองพวกคนโง่ที่กัดกันเองราวกับสุนัขด้วยสายตาเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ตอนนี้เพิ่งมาสำนึกได้หรือ? สายไปแล้ว!
บนโลกนี้ไม่มียาแก้ความเสียใจขายหรอก!
จ้าวจินฝูหันไปสั่งฮูหยินใหญ่สกุลจ้าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“จับพวกไร้ประโยชน์นี่โยนเข้าไปในห้องเก็บฟืนให้หมด!”
“ถ้าไม่มีคำสั่งจากข้า ใครก็ห้ามให้อาหารหรือแม้แต่น้ำสักหยด!”
“พอกระถางไฟดับ ก็โยนพวกมันออกไป ปล่อยให้เอาชีวิตรอดกันเอง!”
เมื่อคนตระกูลหลิวได้ยินคำตัดสินเช่นนี้ ก็พากันร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวัง
แต่ทหารคุ้มกันสกุลจ้าวไม่ปรานี ใช้สันดาบไล่ต้อนพวกเขาราวกับฝูงเป็ดตรงไปยังห้องเก็บฟืนอันหนาวเย็น
ความมืดมิดและความสิ้นหวังเข้าปกคลุมคนเนรคุณกลุ่มนี้อย่างสิ้นเชิง
“……”
แตกต่างจากภาพนรกบนดินภายนอกที่มีแต่ศพคนอดอยากเกลื่อนกลาดและการเข่นฆ่ากันเองโดยสิ้นเชิง
ภายในพื้นที่รถม้า
หลังจากเถียนชิวสุ่ยทำให้รถม้าหายไปจากสายตา ณ ลานกว้างของสถานีพักม้าที่ถูกทิ้งร้าง
นางก็ตัดขาดการติดต่อกับโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
ไม่สนใจชะตากรรมของหลิวจงหมิงอีก และไม่คิดถึงสภาพอันน่าเวทนาของเจ้าเยี่ยนหรานด้วย