เจ้าอี้เฉินเดินตรงไปยังกองไฟริบหรี่ของพวกผู้ลี้ภัย
เขาเชิดหน้าขึ้น เดินไปหยุดตรงหน้าหลี่เหล่าชี แล้วเอ่ยขึ้นอย่างวางอำนาจ
“เฮ้ย ตาแก่!”
“รับเสบียงแห้งที่คุณชายมอบให้ไปแล้ว ก็รีบพาคนทั้งหมู่บ้านของพวกเจ้าไปเดี๋ยวนี้!”
“ไปขัดขวางคนในรถม้าคันหน้าสุดให้ได้!”
“ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน จะกอดขาไว้หรือขวางประตู ก็จงก่อเรื่องให้เอิกเกริกเข้าไว้!”
“ทำสำเร็จแล้ว พวกเจ้าไม่ขาดของดีแน่”
“นี่เป็นเงินมัดจำ”
เขาดีดนิ้ว เศษแป้งดำขึ้นราสองก้อนก็ลอยไปตกแทบเท้าชายชรา
อากาศราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
เสียงจอแจเบา ๆ ในค่ายผู้ลี้ภัยพลันเงียบสนิท
หลี่เหล่าชีก้มมองเศษแป้งขึ้นราที่ตกกระแทกหลังเท้าของตน
จากนั้นก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น หรี่ตาขุ่นมัว มองเจ้าอี้เฉินที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างยโสโอหัง
สายตาของเขาเลยไหล่ชายหนุ่มไป เห็นเจ้าเยี่ยนหรานแอบชะโงกหน้าอยู่หลังโขดหินไกล ๆ อย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
ชายชราที่ผ่านชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิตเข้าใจทุกอย่างราวกับเห็นได้ชัดเจน ทันใดนั้นก็รู้ตัวขึ้นมา!
สองคนนี้ไม่ใช่คนเดินทางผ่านมาธรรมดาแน่ เห็นชัดว่ามาหาเรื่องพ่อลูกตระกูลเถียน!
พวกมันคิดจะใช้เศษแป้งขึ้นราสองก้อน ซื้อชีวิตคนหลายร้อยคนในหมู่บ้านสกุลหลี่ ให้พวกเขาเป็นโล่กำบังเพื่อทำร้ายผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้อย่างนั้นหรือ!
โทสะที่กดข่มไว้ไม่อยู่พุ่งขึ้นจุกอก
หลี่เหล่าชีผุดลุกขึ้นจากหิมะทันที