“ชิวสุ่ย! รีบเข้ามาเร็ว!”
เสียงร้องไห้ของเถียนแม่ดังอู้อี้มาจากในรถม้า
เถียนชิวสุ่ยจิกขอบประตูรถแน่นจนเส้นเลือดบนหลังมือทั้งสองข้างปูดโปน
เบื้องล่างคือหลุมดำลึกจนมองไม่เห็นก้น ลมหนาวพัดหวีดหวิวราวกับคมมีด แทรกเข้ามาตามคอเสื้อ
พื้นดินสั่นสะเทือนขึ้นอีกครั้ง
“กร๊อบ—โครม!”
รถม้าหมุนคว้างกลางอากาศอย่างรุนแรงหนึ่งรอบ
ก่อนจะกระแทกเข้ากับต้นสนเก่าแก่อายุพันปีที่งอกออกมาจากซอกหินบนหน้าผาอย่างจัง
ลำต้นอวบใหญ่ยุบฮวบลงไปทันทีเพราะแรงกระแทก
หิมะที่เกาะตามกิ่งไม้และหิมะสะสมร่วงกราวลงมาราวกับสายฝน
เถียนชิวสุ่ยรู้สึกราวกับอวัยวะภายในทั้งห้ากำลังจะแหลกสลายเพราะแรงสั่นสะเทือน
นางกัดฟันแน่น ไม่ยอมร้องออกมา
ตอนนี้รถม้าเอียงจนน่าหวาดเสียว
ตัวรถหงายหัวลง มีเพียงกิ่งไม้หนาสองกิ่งที่ขัดเพลาไว้ไม่ให้ร่วงลงไป
กิ่งไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดชวนเสียวฟัน
“ท่านแม่! ข้าไม่เป็นไร! พวกท่านอย่าออกมาเด็ดขาด!”
เถียนชิวสุ่ยตะโกนเสียงดังเข้าไปด้านใน
นางถอดสายคาดเอวมาทำเป็นเชือก จำเป็นต้องผูกรถม้าเข้ากับลำต้นให้แน่น ไม่อย่างนั้นพอลมพัด รถต้องร่วงลงไปแน่
เกล็ดหิมะก้อนใหญ่บดบังสายตาจนมองอะไรไม่ชัด
เถียนชิวสุ่ยตะเกียกตะกายปีนขึ้นไปบนหลังคารถอย่างยากลำบาก
นางไถลไปตามหลังคาที่เอียงลาด
มือหนึ่งคว้ากิ่งสนที่หนาเท่าท่อนแขนเด็กทารกไว้ได้
เกล็ดน้ำแข็งบนเปลือกไม้ทิ่มฝ่ามือนางจนเลือดไหลชุ่มในพริบตา